FetrossBlog

جاودانه درد

2012-01-08T16:35:00.003+01:00

«آخر هفته‌ام را خراب کردی، ماتیاس لعنتی! می‌خواستم ساق‌نازک بوته‌های باردار را نوازش کنم در این باغک خانه‌ی جدیدم. «کاش هرگز نیآیی!» که درد سینه‌ و شب‌تب‌داری‌هایی که خواهی داشت، یک هفته است، مرا پریشان کرده. شب بود ماتیاس، نه، غروب لعنتی و خسته بودم و خودم را به پارکینگ کشاندم تا به مدد اتاقک آهنین متحرکم، به وان نیم‌سرد خانه برسم. کاتارینا آمد در تاریکی پارکینگ...نه! ماتیاس:«ساده نیست، ساده نیست، می‌دانم» که به عمق دو خط افتاده بر گوشه‌ی دهان‌ات از لبخند و شادابی همیشه‌گی، واقف‌ام. و گفتنم، و اگر بگویم‌ات که...یک ماه است که ماتیاس در اردن است. متخصص لیزرپزشکی که دو سال از دوستی و هم‌کاری‌امان می‌گذرد. «من می‌تونم با نور، سلول زنده بیآفرینم» و راست می‌گفت که هنوز سه ماه است بعد از قطع همکاری‌اش با بایر، دو نوآمده‌ نتوانسته‌اند، نبودش را پر کنند. غروب بود ماتیاس، که کاتارینا را دیدم، دست در دست...و هیاهوی لایعقل ابرها، باد و باران را می‌کوبید به آرامش ره‌گذران. «خب!؟». اولین کسی که بحث آشنایی زنده کرد با نوآمده‌ای بی‌صدا که من بودم، کارشناس بخش لیزر بود و صمیمیت‌امان بالا گرفت و وارد شدم به میدان میهمانی‌بازی‌های همکارانه. «استعداد فوق‌العاده‌ای داری در هم‌آهنگی و ترکیب‌بندی رنگ‌های وسایل خانه، کاتارینا» و سری تکان دادم و به همسرش، ماتیاس نگاه چرخاندم. و شکننده اندام دخترک لهستانی، به‌راستی مستعد بود و هربار لذت می‌بردم در میهمانی‌اشان از این مرصع‌وسایل خانه‌اشان. دو سال بعد، همین سه ماه پیش، ماتیاس به زیمنس رفت:«فطرس! 8000 یورو با ماموریت خارج از کشور» و منتظر واکنش فطرس نماند و رفت. جای خالی‌اش در سلف‌سرویس خالی بود که کاتارینا را دیدم، قهوه به‌دست آمد و ابروهای من به تعجب بالا رفت. با پا درمیانی همسر، زن، که دوره‌ی چهارساله‌ی مدارک‌پزشکی(رشته‌ای شبیه آن) را تمام کرده بود، می‌خواست اولین کارش را در آلمان تجربه کند. و هر روز کاتارینا به دنبال پروتوکول‌ها و سندنوشته‌های ما بود تا ثبت‌اشان کند. اصلن آمده بود تا بار نوشتاری ما کمتر شود. «ماتیاس! همه‌اش این نبود». دیروز در آن غروب لعنتی، که مهتابی های پارکینگ روشن شد و من کمربند می‌بستم، در آن خلوت‌گاه زیرزمین، وقتی چراغ خودروی ماتیاس روشن و خاموش شد، کاتارینا با یکی از کارمندان بخش اداری، تکیه دادند...«ماتیاس! به خودروی خوش رنگ تو» و ...نه، بگذر. من نمی‌گویم. که نمی‌خواهم، دوستی با من شرقی، تاوان‌دار شود. بگذار، بی‌تفاوت باشم، دوست‌ات دارم؛ فطرس.».
سه هفته‌ی پیش این را نوشتم و در دفتر یادداشت‌ فیس‌بوک منتشر کردم. می‌دانستم، ماتیاس، هرگز دست‌اش به آن نخواهد رسید. دو هفته پس از برگشتن‌اش از اردن، برای دیدن‌اش رفتم، ترکیب خانه‌اش، دیگر آن شادابی را نداشت. نوشیدنی را نم‌نمک خوردیم، ماتیاس گفت:«سینه‌ام درد داره فطرس» و تنها من می‌دانستم که این درد، جاودانه خواهد ماند.

هدیه‌ای برای آقای استعمار

2012-01-08T16:31:00.001+01:00

وقتی رومان را، نویسنده‌‌ای چون «بارگاس» نوشته باشد، با خیالی آسوده به معادلات سیاسی دست پیدا می‌کنی. خاصه اگر انگشت‌اش را فرو کند بر زخم کهنه‌ی اروپا که هنوز درگیر تطابق «کاپیتالیسم» و «دموکراسی»ست. وقتی «لئوپارد دوم»، شاه بلژیک، چون زالو به جان جنگل‌های کنگو افتاد تا کائوچوی آن‌جا را مایه‌ی تولید لاستیک و باروری اقتصادی کشورش کند، کنفرانس برلین در سال 1885 به او هشدار داد که:« هش آقای شاه! قاره‌ی ما دارد ذوب در دموکراسی می‌شود». «ماریو بارگاس روسا»، این نویسنده‌ی منطقه‌ی جادوگران قلم، آقای پرویی‌یایی که زنده‌گی‌اش را با مبارزات سیاسی آغاز کرد و کمونیستی تند بود، حالا با قلم‌اش،‌چرک و خون تاریخ اروپایی‌ها را به تن ساختمان عجیب‌وغریب دموکراسی‌اشان می‌ریزد. کتابی که موطلایی‌ها جرات نمی‌کنند حتا، نقدی درباره‌اش بنویسند. رومان تازه‌ی بارگاس، «رویای سلت‌ها» را با زیرکی برای دوستان متشرع آلمانی‌ام، به‌عنوان هدیه‌ی سال جدیداشان خریده‌ام تا تاریخ‌اشان را بدانند، بعد به تحلیل من و شرق دل من دست بزنند. «ویوا بارگاس»
Mario Vargas Llosa
Der Traum des Kelten
Gebundene Ausgabe, 447 Seiten
Suhrkamp Verlag, 2011
ISBN: 3518422707
24,90 Euro

فحشا تقدیر توست

2012-01-08T16:25:00.001+01:00

سینمای اسراییل را دوست می‌دارم که حق مؤلف را به‌خوبی ادا می‌‌کند:«دامن‌ات را بکش بالا، جنده‌ی من!». این یک جمله از فیلم تاثیرگذار «اور، جواهر مامانی‌»ست که «که‌رن یادایا» آن را نوشته و ساخته است. سرنوشت دخترک اسراییلی که از هرزه‌گی متنفر است و خون پاهای مادرش را می‌شوید و نوازش می‌کند تا دیگر تن‌فروشی نکند و برده‌ی جنسی نباشد، بی آن‌که بداند چه تقدیری او را به انتظار نشسته است. تمام فیلم با جمله‌های مهربانانه‌ی مادر، نسبت به دخترک همراه است:«خورشیدکم»، «جواهرکم»، ... تا ناچاری سرنوشت زنی نیش‌خورده از جامعه‌‌ای زهردار را نشان دهد. شاید اگر فرصتی دست می‌داد و کارگردان این فیلم را می‌دیدم، محترم‌اش می‌داشتم که شهامت به‌خرج داده وبر خلاف بسیاری دیگر و فارغ از تبلیغات سیاسی، وقاحت‌خانه‌ای را نشان داده که همه در آن عبری حرف می‌زنند و حتا یک جمله‌ی عربی نمی‌شنوی و مذمت‌اش می‌کردم که چرا شهامت به‌خرج نداده و حتا یک تصویرک از «کیپا» به سران نشان نداده است. فیلم، علارغم وجود چند سکانس زیادی، موضوع تن‌فروشی را خوب نگاهی انداخته. خاصه آنجا که مادر مورد خطاب زن همسایه قرار می‌گیرد:«دلم نمی‌خواد پسرم عاشق دختر یه زن جنده بشه». سینمای اسراییل، فیلم‌های خوبی دارد، این یکی از آنهاست.
Or (My Treasure)
Starring: Ronit Elkabetz, Dana Ivgy
Directed by: Keren Yedaya
Runtime: 1 hour 37 minutes

کوردها، مجهول‌الهویه بودند

2012-01-08T16:23:00.001+01:00

نمی‌دانم هنوز، چند مادربزرگ دیگر وجود دارد که بتوان باهاشان قرار گذاشت و به دیدن باغ‌های معلق بابل رفت. «چه خوش می‌گذرد مادربزرگ!». دل‌ای دل‌ای‌کنان هم‌سفر مادربزرگ می‌شود احمد تا بروند برای دیدن آنجا که:«پادشاه برای دل‌بری از شاهزاده ساخته بود». پرده نورانی می‌شود و من، از صندلی‌ام بلند می‌شوم. هایکه می‌گوید:«رضا!». نه، باید این چادر و لچک‌به‌سرها را در آغوش بگیرم که چاله به چاله در جست‌وجوی مردان و پسران‌اشان هستند‌ در اطراف باغ معلق بابل. «لباس اتو عوض کو روله‌کم، بویت وا لباس نو بونت!». صدای قلب مادربزرگ را می‌شنوم، وقتی سر بر سینه‌اش می‌گذارم و برایم قصه‌ی خواب‌آور بگوید. «مادربزرگ!‌..مادربزرگ!...استخوان پای‌اش را پیدا کردم!»...در سال 2009، بیش از 300 گور دسته‌جمعی در عراق کشف شد و 250.000 باقی‌پیکر، از آنها بیرون آمد. همه‌ی آنهایی که با نام دفن شده بودند، عرب بودند و مجهول‌الهویه‌ها، کورد. قاتل حتا، جنازه‌ها را درجه‌بندی کرده بود. «محمد الدراجی» با فیلم‌اش، «پسر بابه‌ل»، به ثبت سکانس‌هایی دست می‌زند که چون زرنیخ در سینه منفجر می‌شود.

محبس

2012-01-08T16:18:00.001+01:00

دستگیره‌ی در را می‌چرخانم. بی‌فایده است. در باز نمی‌شود. دری که کلید نداشته باشد همین است. همین قفلک‌ پیچاندنی مایه‌ی دردسر شده. خواب از سرم می‌پرد. صورتم را آبی می‌زنم. هوله را می کشم تا آب از چهره برچینم. حالا بیدارم. بیدار بیدار. باز دستگیره را می چرخانم. حالا دیگر آن را می‌کشم. دارم آرام آرام عصبانی‌تر می‌شود. نیمه شب است و نمی‌خواهم سر و صدا راه بیندازم. قفلک پیچاندنی را می‌چرخانم. «کاش به جای این کلید داشت این در لامصب». قدرت به سرانگشتانم دویده. خون به مغزم فوران می‌کند. فشارخونم، می‌دانم بالا رفته. «باز شو بی‌همه چیز!». دست به دستگیره، پلک‌ها بسته، نفسم‌ام را حبس می‌کنم. «آرام باش!». خودم به گوش‌هایم می‌خوانم. می نشینم روی کناره‌ی وان. صدای سیفون قطع شده. به کاشی‌های چهاردیوار توالت نگاه می‌کنم. براق و تمیز است. «من در توالت حبس شده‌ام». دوباره و این بار با عزمی جمع‌شده‌تر به سراغ دستگیره‌ی در می روم. می‌چرخانم و می‌کشم. با دست دیگر قفلک را می‌چرخانم. صدای چفت قفل را می‌شنوم. ولی در بسته می‌ماند. در برابر آینه می‌ایستم. دندان‌هایم را مسواک می کشم. محکم‌تر از همیشه. بر روی لثه‌هایم. مسواک‌کشیدن باید 20 دقیقه طول بکشد. «شاید در باز شود». لثه‌ام درد می گیرد. مسواک، قرمز می‌شود. دهانم را می‌شویم. «ساعت چنده؟». یک ساعت، دو ساعت،...چه مدتی‌ست که در توالت حبس شده‌ام. «دستگیره رو بکن، ای بابا!». حالا دیگر سروصدا در آن ساعت نیمه شب برایم معنا ندارد. به در لگد می‌زنم و پایم را بر در فشار می‌دهم و با تمام قدرت دستگیره را می‌کشم. دستگیره کج می‌شود. «آرام باش!». روی کناره‌ی وان می‌نشینم. شیر آب را باز می‌کنم و سرد و گرمی‌اش را تنظیم می‌کنم. لباس‌هایم را درمی‌آورم. در وان دراز می‌کشم. سرم روبه‌روی در است. وان پر می‌شود. «ساعت چنده؟». به فلسفه‌بافی رو می‌آورم. «علت‌العلل چیست؟». در، دستگیره و قفلک‌ را در ذهنم سه بعدی می‌کنم. از وان، لخت و خیس بیرون می‌آیم. قفلک را حالا آرام، به‌سان بازکردن قفل در گاوصندوق می‌چرخانم. هم‌زمان عقب و جلو می کشم‌اش تا شاید گیر کند به زبانه و بازش کند. سردم شده. رادیاتور را روشن می‌کنم و هوله را دور خودم می‌پیچم. «این‌جوری نمیشه!». ناآرامی دیگر دارد به رگ‌های گردنم می‌رسد. آویزهای کروم‌دار دیواری کنار وان را می‌کنم و می‌اندازم لای در. کج می‌شوند. توان شکستن در را ندارند. دیگر تحمل‌ام به سر رسیده. زباله‌دان کوچک را برمی‌دارم و به در می‌کوبم. صدای این کوبش، طبل‌صدایی عظیم می‌شود در فضای آکوستیک توالت و گوش‌خراش برای خودم. نفس نفس می‌زنم. زباله‌دان را به گوشه‌ای پرت می‌کنم و دستگیره را آن‌قدر می کشم بلکه کنده شود. گرم‌ام شده. هوله را از تن به‌در می‌آورم و دستگیره را می‌کشم. صداها را نمی‌شنوم. حبس شده‌ام. «لعنت به این در!». دستگیره از جا در می‌آید. با آن به در ضربه می‌زنم. زباله‌دان را برمی‌دارم و به قفلک می کوبم. حالا سر دستگیره‌ی کنده‌شده را روی بخش پریشان‌شده‌ی قفل می‌گذارم و با سطل آن‌قدر به آن می‌کوبم تا تکه‌ی دیگر دستگیره از بیرون می‌افتد. یک روزنه به تاریکی راه‌رو باز می‌شود. چشم‌ام را روی همان سوراخ می‌گذارم و پلک می‌زنم. من فقط ده سانتی‌‌متر تا آن طرف فاصله دارم. نور آکواریم خطی باریک و روشن بر آن بیرون کشیده. ابزار بیش‌تری لازم دارم. دوروبرم را نگاه می‌کنم. لیف و صابون و شامپو و برس توالت و مسواک و خمیر دندان و اودوکولون وموخشک‌کن و ریش‌تراش و...هیچ وسیله‌ی قدرت‌مندی در این فضای بسته نیست. ناامید می‌شوم. می‌دانم فریادزدن در خانه‌ی خالی راه به‌جایی نمی‌برد.گریه‌ام می‌گیرد. دلم تنگ می‌شود. یاد خیلی‌ها می‌افتم:«تو رو خدا!». به هق هق افتاده‌ام. من در توالت حبس شده‌ام.

تجاوز را تجربه کنید

2011-10-22T12:30:00.001+02:00

تجربه تجربه است، تلخ و شیرین ندارد. به شرط آنکه ویران نشوی. همراه شو تا با هم، تجاوز را تجربه کنیم. نه، باید لابه‌لای زنانی باشیم که از روستا جمع شده‌اند. سال 1995 است. ما داریم به اسارت‌گاه زنان بوسنیایی می‌رویم تا یکی یکی‌امان را صدا بزنند، و گروهی به ما تجاوز کنند. نترس، نفس بکش. اما به پوچی فکر کن. به تصویر خرمگسی آلوده که دست وپایش را به هم می‌مالد. هر چه دخترتر، بهتر. جنگ است و جنگ، پر از جنون‌مندان بی‌صورت. دراز بکش زیر چکمه‌های‌اشان. تجربه کن طعم ادرارشان را وقتی زیپ شلوارشان را پایین می‌کشند و به دین و هویت‌ات می‌شاشند. دو ساعت بیشتر نیست. تاب بیآور. جهانی باش...تجربه‌ای تلخ بود، دوساعت زنده‌گی با دختران به اسارت درآمده‌ی بوسنیایی و هرزه‌گووینی که مجبور می‌شدند طعم ادرار قاتل را بچشند. فیلم «گویی که نیستم» داد می‌زند بر سر کسانی که بی‌تفاوت و با چشمانی بسته از کنار سال 1995 گذشتند. کارگردان، «خوآنیتا ویلسون» هیچ تدبیری به‌کار نمی‌گیرد، دوربین را می‌کارد در اتاق تجاوز تا بیننده، دوساعت مورد تجاوز قرار بگیرد.

جنین من و عید قربان

2011-10-21T10:47:00.002+02:00

سه روز در معیت خانوم دکتر «فوگلز» بودم در انستیتو «کیاگن»، نزدیک دوسلدورف. جایی که کد اسیدهای امینه جابه‌جا شده، ترکیبات پروتئینی به هم ریخته و سلول‌های جدید خلق می‌شود، تا دردهای بی‌درمان، ناچاره نماند. از همان ابتدا، چنان محو تجهیزات آن‌جا و روش‌ تحقیقاتی‌اشان شدم که سلاست بیان و لبخندهای دل‌ربای دکترخانوم هم نتوانست زمینی‌ام کند. یاد نوشته‌ی آل‌احمد افتادم و تعابیرش از حج، در «خسی درمیقات»، که روپوش سفید، لباس احرام‌ام شده بود و داشتم فاصله‌ی میان صفا و مروه را برای گذشتن از واحد پژوهش و رسیدن به واحد گسترش، نه هفت‌بار که بیش‌تر می‌پیمودم. همه‌ی آنهایی که میکروسکوپ در چشم کرده بودند، نماز طواف به‌جا می‌آوردند. داشتند آدم می‌آفریدند. حاضر بودم از آن لحظه چون شیدایی عاشق، همه زنده‌گی‌ام را رها کنم و در آن‌جا روز، شب کنم و شب به سحر برسانم، یک رشته پولی‌پپتید را مهر کنم و بر آن ارض مقدس،نماز بگذارم. گویی که خود دکترخانوم هم فهمیده بود که این شرقی مجنون، عنان از کف داده، مهر و لب‌ورچیدن‌اش در سخن‌وری، افزوده بود تا به عرش نرسم. او از ژنتیک می‌گفت و من در تمام آن سه روز، فقط، ژنتیک خواندم تا پابه‌پای‌اش بیآیم. مست و سرافراز بودم از واجب‌الحج شدن تا آخرین روز که عید قربان رسید، سایه‌ی ناملموس بر چشمانش، خطی کم‌رنگ بر پلک‌های‌اش، مژگانی که نبود و باریکی که از بلندای گونه‌ها می‌سرید و در ترکیب بی‌نقص لب و بینی متوقف می‌شد و همه، اسباب ذبح من شد با زبانی که چرخید و نیشتر بر شاه‌رگم کشید:«رویان‌ها، همه باید خارجی باشد. طبق قانون، کار بر روی سلول‌های آلمانی ممنوع است!». عید قربان، حاجی را قربانی کرد تا حظ عرش‌نوردی را به درد زخم، جای‌گزین کند. همه‌ی آن سلول‌های انسانی، از خارجی‌ها استخراج شده بود. همه‌ی آن نمونه‌ها، کودکان من بودند. با چشمانی درشت و سیاه، و موهایی چون شبق. جنین‌های من صف کشیده بودند تا قربانی شوند. صدای نفش‌کشیدن آنها را می‌شنیدم. من قربانی شدم. تا روز جمعه را با درد، خانه‌نشین شوم.
توضیح: من هرگز با تحقیق بر روی سلول‌های بنیادی مخالف نیستم. اما با اشاره‌ی خانوم دکتر فوگلز، از همه چیز متنفر شدم؛ به صورتی غیرارادی و بی‌منطق. شاید چون در اینجا خارجی هستم.
عکس: جای‌گیری رویان در دیواره‌ی رحم

حکم عدم تحقیق برای درمان آلزایمر

2011-10-20T14:46:00.002+02:00

همان‌گونه که چاقو را نباید به سرباز داد، دین را هم نباید به قانون‌گذار سپرد. که در غیر این‌صورت، چاقو آلت قتاله می‌شود و دین، سنگی بزرگ بر سر راه پیش‌رفت انسان. همان‌گونه که قاضی ایرانی، بر اساس دین، حکم قتل صادر می‌کند، قاضی دادگاه عالی اروپا هم بر اساس دین، حکم مرگ تدریجی بیماران را صادر کرده است. بزرگ‌ترین متخصص تحقیقات مغز و اعصاب جهان، عالی‌جاه، حضرت دکتر‌«اولیور بروستله» سلام‌الله علیه، تا یک قدمی درمان غول بی شاخ و دم خوارکننده‌ی عصر معاصر، آلزایمر پیش رفته بود که دادگاه عالی دردخورده‌ی اروپا، متود ایشان را به دلیل استفاده از سلول‌های بنیادی جنین انسان،متعرض به «کرامت انسانی» و «اخلاق» دانسته، و آن را غیرقانونی اعلام کرد تا میلیون‌ها انسان مبتلا، هم خود به مرگ تدریجی بمیرند و هم اطرافیان‌اشان زجر بکشند. برداشت دینی در صدور این حکم، بحث ممنوعی‌یت تحقیق بر روی سلول‌های بنیادی را دوباره شعله‌ور کرده. دادگاه اعلام کرده:«وقتی سلول‌های بنیادی را دست‌کاری می‌کنی، اگر از بین برود، تو انسانی را کشته‌ای».

فاجعه‌ی آزمایش‌های دارویی بر روی مردم ایران

2011-10-20T14:40:00.002+02:00

مدیران و مسئولان حکومتی در ایران، بدون آگاهی از وظایف برعهده گرفته، به‌عنوان بازاریاب کشورهایی هم‌چون آرژانتین با مراکز تحقیقات داخلی رقابت می‌کنند و ایران را هم‌چون کشورهای فقیر، در آمریکای لاتین، آفریقا و آسیای میانه، به آزمایش‌گاه تحقیقات دارویی کشورهای قدرت‌مند تبدیل کرده‌اند... محل نشر مطلب

کلاه سبزی که نادر و سیمین بر سر زنان ایران گذاشتند

2011-10-20T14:34:00.001+02:00

فیلم «جدایی نادر از سیمین»، جدای از مولفه‌های در پیش آمده، می‌توانست کوسلیک را در نقش نماینده‌ی قشر فرهنگی آلمان معرفی کرده، بر جذابیت سیاسی این جشنواره بیفزاید و بازار سینمای جشنواره‌ای را در اروپا تقویت کند. او خوب می‌دانست که این فیلم از کشوری می‌آید که تصویر کشته‌شدن یکی از معترضان‌اش، جهان را تکان داده و جهانیان، در انتظار تصویری تایید شده از شرایط زنده‌گی این مردم معترض هستند. مردمی که هر روزه، نام سرزمین‌اشان در رسانه‌ها منتشر می‌شود. اما اشتباه ناخودآگاه کوسلیک، برداشت او از فیلمی بود که جایگاه زنان و مردان ایران را به‌درستی به تصویر نمی‌کشید... محل نشر مطلب

تابوت رستگاری

2011-08-22T00:22:00.001+02:00

مسئول آن شرکت ساخت تابوت حق داشت، امضای من پای سفارش‌نامه بود و همین شگفتی را بر دلهره‌ام می‌افزود. اصلن از اول صبح روز شنبه‌ای که هوا خوب بود و تو قرار سینما هم با دوست‌ات گذاشته‌ای، دیدن این صورت‌حساب 15.800 یورویی که پایین‌اش مشخصات تابوت آمده ، آشفته‌ات می‌کند و من هم، این شدم. بلافاصله، اضطراب، رعشه به پاهایم انداخت. وقتی شماره‌ی شرکت را می‌گرفتم، نفس‌ام بند آمده بود. هیچ نمی‌خواستم در روز تعطیل، در مورد تابوت حرف بزنم. آن‌هم تابوتی که به نام من ساخته شده. مدیر شرکت گفت که 2 ساعت دیگر دفتر کارشان را تعطیل می‌کنند و مجبور بودم خودم را با سرعت به آنجا برسانم. وقتی در ماشین نشستم، نمی‌توانستم سوییچ را در قفل فرو ببرم. تلاش می‌کردم و نمی‌شد. سوییچ از دستم افتاد و سرم را روی فرمان گذاشتم و بغضم ترکید. احساس بدی داشتم و این را نشانه فرض می‌کردم، نشانه‌ای برای پایان. همان‌طور که زار می‌زدم جمله‌ی:«غلط کردم ...غلط کردم...منو ببخش» را پشت سر هم می‌گفتم.

همه چیز نشان می‌داد که روزی به آن شرکت رفته‌ام و قرارداد ساخت یک تابوت زیبا را امضاء کرده‌ام، اتفاقی که هیچ لحظه‌ای از آن به خاطرم نمی‌آمد. تابوت از معدود وسایلی‌ست که بعد از سفارش، پس گرفته نمی‌شود، ولی با محبت رییس شرکت، قرار بر این شد که من تمام هزینه‌ی ساخت را پرداخت کنم و آن را در نمایش‌گاه‌اشان بگذارند تا شاید خریداری برایش پیدا شود.

هنوز دلهره دارم. داشتن تابوت، دلهره‌آور است، تمام روز را با بغض گذراندم و قرار سینما را هم برای همین به‌هم زدم. دلم می‌خواست فقط گریه کنم و هی داد بزنم:«غلط کردم...منو ببخش...من می‌خوام زنده بمونم».

همه‌ی اینها را هایکه برایم گفت و دلهره‌اش را به من هم منتقل کرد. حالا که شب شده، ترس برم داشته و فکر می‌کنم، من هم تابوتی برای خودم سفارش داده‌ام. روی کاناپه، کنار آکواریوم می‌نشینم. تنم به لرزه افتاده و به شکل غیر ارادی، زیر لب می‌گویم:«غلط کردم...منو ببخش».

جراحی قلب

2011-08-22T00:18:00.003+02:00

سیاه‌شدن ناخن انگشت‌های پایم را جدی نگرفتم تا زمانی که صورتم خودبه‌خود کبود شد. سیامک بلافاصله فهمید که اشکال به یک ناراحتی مادرزاد مربوط می‌شود و با آنژیوگرافی مطمئن شد که دیوار بین بطن‌های قلبم، سوراخ‌ شده و خون میان آن دو بخش، جابه‌جا می‌شود. وقتی به عمل جراحی اشاره کرد، جا نخوردم که هیچ، کمی هیجان‌زده هم شدم و پایم را توی یک کفش کردم که باید یک فیلم‌بردار تمام شش ساعت جراحی را فیلم‌‌برداری کرده و از مونیتوری که کنار تختم می‌گذارند، پخش کند. سیامک که شگفت‌زده شده بود گفت که امکان دارد با بریدن قفسه‌ی سینه، شوک‌زده شوم و یا هیجان‌زده، اما نپذیرفتم.
سال گذشته بود، که صدای نفس‌زدن‌های بی‌وقفه‌ی کسی که می‌شناختم، باعث شد تا هشت ماه در کما باشم و وقتی با تلاش سیامک و دوستان به‌هوش آمدم، دیگر احساس درد را از دست داده بودم. این را زمانی که در خانه دستم را بریدم متوجه شدم. کامپیوترتوموگرافی از اعصاب نشان می‌داد که نرون‌ها، پیامی به یکدیگر منتقل نمی‌کنند و مغز از درد خبردار نمی‌شود.
به‌کار سیامک به‌عنوان بهترین جراح قلب آلمان، اطمینان داشتم و وقتی پیستوری را کشید بر روی سینه‌ام، خیالم راحت بود. این اولین و آخرین جراحی بود که بدون بیهوشی انجام می‌داد. وقتی اره‌ی برقی‌اش را روی غضروف‌های واصل دنده‌ها و استخوان میانی قفسه‌ی سینه‌ام کشید، پایش را گرفتم. بلافاصله پرسید:«درد؟». لبخندی زدم و گفتم:«اصلن!»
با قطع سیاهرگ ششی و آئورت، سیامک با عجله قلب را خارج کرد، اعضای گروه، بلافصله، دستگاه گردش خون مصنوعی را به رگ‌ها وصل کردند. گفتم:«سیامک بیا جلوی خودم بدوزش». سیامک بدون آنکه به‌طرفم برگردد گفت:«ای بابا!». سه چهار ساعتی گذشته بود و خسته شده بودم و پلک‌هایم سنگین. سیامک کارش تمام شد. قلبم را در ظرفی گذاشت و نزدیکم آورد. نگاه‌ش کردم، قلب خودم را که بزرگ‌تر از مشت دست راستم بود. وقتی سیامک آماده شد تا قلب را در سینه‌ام جا بدهد، چشمانم را بستم. صدای دستگاه گردش خون، به صدای نفس‌زدن‌های تند بدل شد، وقتی مثل همیشه بی‌صدا وارد خانه شدم. صدای در هم آمیختن دو انسان که از اتاق کارم بیرون می‌آمد. صدایی که ضربان قلبم را دو چندان کرد. صدای نفس‌زدن‌های کسی را که می‌شناختم‌اش و دیگری، که غریبه بود. دستگیره را با دلهره چرخاندم. قلبم داشت از سینه‌ام خارج می‌شد. از حال رفتم. اما صداها را می‌شنیدم. صدای کسی را که می‌شناختم‌اش و صدایی که در لابه‌لای سروصدای دستگاه گردش خون، گم شده بود.

اصلاح‌طلبی، راه برون‌رفت از وامانده‌گی سیاسی

2011-06-05T17:07:00.001+02:00

متفکران و اندیشمندان به‌خوبی می‌دانند که در استفاده از مردم و به خیابان کشاندن آنان، شکست‌ خورده‌اند و به دلیل آگاهی از شرایط وخیم سیاسی و اجتماعی کشور، از سر دل‌سوزی و تهیجات احساس‌مدار، تغییر یک‌باره را در دستور کارشان قرار می‌دهند. آنان حتا نمی‌دانند که سیاست، راه مبارزه‌ی کم‌دردسر و کم هزینه است و از این علم، تنها شکست و پیروزی آن را آموخته‌اند. به تعبیر آنان، آزادی هزینه دارد، همان‌گونه که در بهمن ۱٣۵۷ هزینه‌بر بود و طی ده‌ها سال اعدام و کشتار خیابانی، هم‌چنین هزینه‌بر بوده اما هیچ‌کدام آنان راهی برای کاهش هزینه‌ها پیشنهاد نمی‌کنند. با اصلاح‌طلبی دشمن‌اند و آن را از ادبیات سیاسی‌اشان حذف‌کرده‌اند، چون محمد خاتمی هم اصلاح‌طلب است. اینها به بن‌بست به‌وجود آمده اعتراف نمی‌کنند و حاضر نیستند حتا ذره‌ای از دادزدن بیهوده دست بردارند. نخبه‌گان مردم، هیچ برنامه‌ای بر روی کاغذ ندارند و حتا نمی‌توانند اتفاقی را پیش‌بینی کنند. چنین کسانی، مسئولیت را به خود مردم می‌سپارند و توجهی به درجه‌ی امنیت مردم ندارند...منتشرشده در اخبار روز

اسراییل، صلح تحمیلی و تشکیل کشور فلسطین

2011-04-11T21:31:00.003+02:00

پیش‌بینی در مورد تاثیر تحولات کشورهای شمال آفریقا بر روند صلح خاورمیانه، کار پیچیده‌ای نبود و کارشناسان و تحلیل‌گران، قدرت‌گرفتن حکومت‌های دموکراتیک در منطقه را، محرک اصلی صلح اعراب و اسراییل قلمداد می‌کردند. اما سفر بنیامین نتانیاهو به آلمان و مذاکرات‌اش با آنگلا مرکل، از نگرانی های دیگر اسراییل پرده برداشت: پذیرش صلح مورد نظر فلسطینی‌یان ...ادامه در اخبار روز

کاندوم دموکراسی با طعم باروت

2011-04-09T13:15:00.001+02:00

بزرگ‌ترین صادرکننده‌گان اسلحه در جهان و سهم هرکدام‌اشان در تامین ابزارکشتار، به ترتیب عبارت‌اند از: آمریکا30درصد، روسیه 24درصد، آلمان 11درصد، فرانسه 8درصد، انگلستان 4درصد؛ سال گذشته، شرکت‌های اسلحه‌سازی انگلیسی با تامین 50 مجوز دولتی، بیش از صدمیلیون یورو اسلحه به لیبی صادرکردند ودر این میان، بحرین و سایر کشورهای عربی، بزرگ‌ترین خریداران اسلحه از تولیدکننده‌گان جهانی هستند

وقتی خرس‌ها، خاویار می‌خورند

2011-04-09T13:08:00.001+02:00

روسیه در سال 2007، سیصد تن خاویار به اروپا صادرکرده؛ خودش می‌گه که ممنوعیت صادرات وضع کرده و قاچاقچی‌ها دارن این می‌کنند؛ بر اساس توافق تقسیم دریای خزر، هر کدام از آن چهار صاحب‌شده‌ی این دریا، بخواهند چیزی از آن صادر کنند باید با هماهنگی بقیه‌ی کشورها باشد؛ روسیه که فکر می‌کنه همه‌ی مردم ایران، محمود احمدی‌نژادن، گفته: «نه داداش، فقط 2.5 تن در سال». بقیه‌ی کشورها‌ هم آن‌قدر پمپرزشون کثیفه در دنیا که مجبورن هرچی آقا خرسه میگه بپذیرن؛ اما روسیه، می‌آد و هر چقدر که زورش می‌رسه،‌ خاویار رو از طریق بازار سیاه صادر می‌کنه و با این کار دو نتیجه عایدش می‌شه: درآمد سنگین و شکست قیمت خاویار ایران؛ خاویار 1500 تا 3000 یورویی را با قیمت کیلویی 50 دلار از ماهی‌گیرها می‌خره و شرکت‌های روسی ـ اروپایی مثل «آله‌مار» با مدیریت آقای رومن آندریوف، می‌کنش تو حلق اروپایی‌ها

درخواست پناهنده‌گی سرباز آمریکایی رد شد

2011-04-09T13:00:00.002+02:00

درخواست اولین پناهنده‌ی آمریکایی در تاریخ آلمان، توسط اداره‌ی فدرال این کشور، رد شد. آندره شفرد، تکنسین- سرباز چرخ‌بال‌های مرگ‌بار آپاچی در جنگ عراق بوده است. وی در سال 2008 به عنوان سرباز فراری و کسی که نمی‌خواهد در کشتن انسان‌های بی‌گناه در عراق نقش داشته باشد، از آلمان درخواست پناهنده‌گی کرد. اداره‌ی فدرال آلمان این درخواست را ردکرده‌است. شفرد که همسرش آلمانی‌ست، هیچ‌گونه ممانعتی برای اقامت دائم در آلمان ندارد، اما به گفته‌ی وکیل‌اش،وی قصد دارد با اثبات پناهنده‌گی سیاسی‌اش از حقوق‌ کسانی که در جنگ‌افروزی آمریکا در عراق کشته‌شده‌اند، حمایت‌کند

دگردیسی سیاسی در خاورمیانه و موقعیت اسراییل

2011-04-09T12:50:00.003+02:00

تا زمانی که اسراییل به عنوان یگانه مرکز دموکراسی در خاورمیانه باقی بماند، همواره از امتیازات بی‌دریغ غرب برخوردار است، اما تولد کشوری دیگر در این منطقه با حاکمیت مردم، می تواند این توازن را به هم بریزد و به نبردهای بی‌پایان اعراب و اسراییل پایان‌ دهد. این فروریختن سمبل دموکراسی در خاورمیانه، دست‌مایه‌ی نگرانی‌های دیگر هم برای اسراییل هست؛ از بین رفتن مصونیت جهانی ... منتشرشده در اخبار روز

آزمایش عملی هم‌جنس‌گرایی برای پناهنده‌گان ایرانی

2010-12-13T00:19:00.006+01:00

هم‌جنس‌گراهای ایرانی که در جمهوری چک پناهنده شده‌اند، زیر آزمایش تحریک‌پذیری جنسی قرار می‌گیرند؛ این آزمایش با استفاده از دستگاه فالوگرام(Phallometrie-Gerät) انجام می‌شود. اتحادیه‌ی اروپا، دولت پراگ را به دلیل انجام این تست بازخواست کرد و دکتر ترویان نیز که مسئولیت انجام این آزمایش‌ها را بر عهده داشته، جریمه شد.

دو پسر ایرانی که از زاهدان به پراگ رفته بودند، در فرودگاه «رزینه»‌ درخواست پناهنده‌گی داده و ادعا می‌کنند که در ایران به دلیل هم‌جنس‌گرایی، خطر مرگ تهدیداشان می‌کند. نماینده‌ی وزارت کشورجمهوری چک، ادعای آنان را غیر قابول تشخیص داده و آنها را برای انجام آزمایش تحریک‌پذیری جنسی به دکتر اوندریو ترویان معرفی می‌کند.

این دوجوان در مطب دکتر ترویان، به‌طور کاملن عریان بر روی کاناپه در کنار هم قرار گرفته و برای آنها، فیلم‌های هم‌جنس‌گرایی زنان و مردان نمایش داده شده و با دستگاه متصل به بدن‌اشان، دیاگرام تحریک‌پذیری آنان بررسی می‌شود. نتیجه مثبت اعلام شده و اقامت آنان صادر می‌شود.

اما ماجرا به اینجا ختم نمی‌شود؛ یک جوان ایرانی دیگر که برای انجام این آزمایش به دکتر معرفی شده بود به آلمان گریخته و در آنجا رفتار دولت چک را نسبت به هم‌جنس‌گراهای ایرانی تشریح می‌کند.

این آزمایشات در دوران زمام‌داری کمونیست ها در این کشور انجام می‌شده. در آن زمان، هم‌جنس‌گراها از خدمت سربازی معاف می‌شدند و از این دستگاه برای تایید ادعای استفاده می‌شد. در آمریکا و آلمان هم این دستگاه برای تایید مجرمیت متهمان به پدوفیلی استفاده می‌شود.

توپ را به زمین مردم نیندازیم

2010-06-08T03:10:00.003+02:00

آنچه امروز اما اتفاق می‌افتد، کار خطرناک دخالت‌دادن مستقیم‌ مردم در تعیین سرنوشت خودشان است. بازگرداندن قدرت به خود مردم. زمینه‌سازی برای انقلابی‌ست که دوباره روز را برمی‌گرداند به سه دهه‌ی قبل. تفویض اختیار دوباره به مردم؛ تا خودش همه چیز را مشخص کند. این نشانه‌ای ست بر سربه نیست شدن حلقه‌ی مفقوده‌ی جامعه‌ی ایران که باید جایگزین مردم شود. مگر همه‌ی مردم جهان دخالت مستقیم دارند در سرنوشت‌اشان... ادامه در جرس

دهه‌ی شصت، اصلاح‌طلبان و این چند نفر

2010-06-04T22:36:00.001+02:00

بر کسی پوشیده نیست که تلخ‌‌ترین حادثه‌ی تاریخ معاصر ایران، قتل‌وعام مخالفان سیاسی‌ست که توسط حاکمان جمهوری اسلامی، طی دودهه‌ی گذشته صورت گرفته است. موضوعی که هرگز از حافظه‌ی بازمانده‌گان و بسیاری از ایرانیان زدوده نخواهد شد و بر اساس میثاق‌های بین‌المللی حقوق بشر، قابل پیگیری، دادخواهی و به محاکمه‌کشاندن عاملان و مجریان این جنایت است. تا بدانجا که سرپوش نهاندن برآن، خود به مثابه تخطی از منشور جهانی حقوق بشر خواهد بود. همانی که مفاد اصلی قانون اساسی تمامی کشورهای جهان محسوب می‌شود.

موضوع دادخواهی آسیب‌دیده‌گان در ایران، با توجه با استمرار حاکمیت عاملان ومجریان، موضوعی ناممکن بوده تا بدانجا که بر اساس بندهای نانوشته‌ی قانون مجازات اسلامی، طرح آن نیز می‌تواند پیامدهای قضایی در پی داشته باشد. در مقابل، آنچنان که بریده بریده و از این سوی و آن ‌سو، خوانده و شنیده می‌شود، علاوه بر اطلاع‌رسانی، تلاش‌های حقوقی دیگری نیز از جانب ایرانیان خارج از کشور صورت گرفته که متاسفانه هیچ‌کدام، نتیجه‌ای در پی نداشته است.

پیگیری موضوع و شیوه‌ی دادخواهی ازعاملان قتل‌وعام دهه‌ی شصت، اما پس از تولد شخصیت‌های موسوم به اصلاح‌طلب که بسیاری‌شان بخشی از پیکره‌ی حکومت نیزبودند، شکل دیگری به خود گرفت و از مسیر اصلی خود خارج شد. این انحراف همانا استفاده‌ی ابزاری از موضوعی‌ست که نه به یک گروه چند نفره که هزاران خانواده‌ی ایرانی مربوط می‌شود. مخاطب قراردادن برخی ازاصلاح‌طلبان تا ایشان یک تنه مسئولیت جنایت‌های دهه‌ی شصت را برعهده گرفته و در مقام عامل و مجری، پاسخی، از قضا قانع‌کننده هم، ارائه دهند، چیزی به‌جز این استفاده‌ی ابزاری از موضوع نیست.

نحوه‌ی ارائه و طرح پرسش‌ها اما خود حکایتی دیگر داشت؛ از به تشنج‌کشیدن مراسم سخنرانی و خود برهنه کردن گرفته تا طرح موضوع با شعار و ناسزا از جانب عده‌ای که در پشت سد تحجر سیاسی مانده بودند و از تعاملات متداول امروزی پرهیز می‌کردند. موضوعی که در دوران خود، تعجب طبقات روشن‌فکر و جوان داخل کشور را برانگیخته بود؛ همانانی که علارغم زندگی در چارچوب محدود و منکوب نظام جمهوری اسلامی، از رشد آگاهی و عبور از دروازه‌های مدرنیته‌ی فکری، غافل نمانده بودند.

دردناک‌تر از همه تشتت آراء میان این گروه‌ از معترضان و سردرگمی تئوریسین‌های جان سالم به‌در برده از سرکوب جمهوری اسلامی بود که در طول زمان، سازمان‌ها و گروه‌های‌اشان دیگر برای خودشان سخن‌رانی می‌کردند؛ و همه اینها البته باعث به ثمر نشستن تلاش حکومت ایران در سرکوب و بی‌اعتبارکردن این گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی خارج از کشور در نزد ایرانیان داخل و سرخوردگی سیاسی آنان می‌شد. اما این سرخورده‌گی و ناامیدی نسبت به پشتوانه‌های سیاسی خارج از کشور بدخیم نبود و به مرور تبدیل به اعتماد به نفس و خوداتکایی ایرانیان داخل و به طور اخص جوانان و دانشجویان و پر رنگ‌‌ترشدن نقش آفرینی اجتماعی و سیاسی‌اشان شد.

از سویی دیگر، اصلاح طلبان هم علاوه بر سرخورده‌گی سیاسی مردم با مشکلات عدیده‌‌ای، به‌ویژه پس از دوم خرداد 1376 روبه‌رو بودند و چندان موقعیت مطمئنی نداشتند. تلاش برای خاموش کردن شعله‌های کینه در جامعه‌ای جوان و به تبع آن، هیجان‌زده و عصبی و تطبیق خواسته‌ها و برنامه‌هاشان با خشکه‌ مغزانی که مراجع قانون‌گذاری، قضایی، نظامی و رهبری را در دست داشتند، انرژی‌ و زمان می‌طلبید. کوچکترین اشتباه راه‌بردی، به منزله‌ی روشن‌شدن ماشین کشتار نظامی‌ها بود و سنگ بر روی سنگ بند نمی‌شد. نمونه‌ی کوچک آن، وقوع قتل‌های زنجیره‌ای بود که شوکی یک‌باره به جامعه وارد کرد. موضوعی ناگوار و متاثرکننده که البته منجر به انتشار گزارشی بی‌سابقه در تاریخ سیاسی ایران توسط دولت حاکمه شد؛ گزارشی که کارکنان عالی رتبه‌ی وزارت اطلاعات را عامل جنایت معرفی می‌کرد. کسانی که برای حکومت، سربازان مقدس و گمنام امام زمان بودند، اما در نظر مردم، دو دهه اضطراب آفریده بودند.

شکاف میان ایرانیان داخل و خارج از کشور، علاوه بر نقش حکومت در تشدید آن، ناشی ازعدم درک متقابل دو گروه هم بود؛ کسی که سال‌ها در اروپا و آمریکا، این گستره‌ی امن گیتی زندگی کرده، بر اساس قوانین فیزیولوژی و روان‌شناختی که تطابق را شرط بقای انسان(و همه‌ی جانداران) می‌داند، به‌طور طبیعی اگر هم بخواهد، دیگر نمی‌تواند، زندگی زیر سایه‌ی تاریک اضطراب‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی را با تمام وجود، درک کند و تنها شاید موفق شود از حافظه‌اش برای تداعی ذهنی آن مدد بگیرد. بیفزا به این، ترس از زنده ماندن را که هماوردی رهبران ایران و عراق برای دو ملت رقم زده بودند و به‌طور کل برای بسیاری از آنان ناآشنا بود.

برای چون آن به وصف آمده مردمی که در داخل بودند، سال 1376 اولین بار بود که آنکه نمی‌خواستند، رییس‌جمهوری‌اشان نشد و آنکه می خواستند رای آورده بود. به ارزان ترین شکل ‌هم اگر می‌خواستی وصف‌اش کنی، این بود که کسی، که توان لبخندزدن دارد و تمیز هم هست، رییس‌ مملکت شده و ارتباط افزایی‌ می‌کند با مردم جهان و اینکه اجازه می‌دهد هر فریادی که می‌خواهی بر سرش بزنی. و در پی آن روزنامه‌هایی که هرچه می خواستی می‌نوشتند؛ به اضافه‌ی همه اینها، خیال‌بافی‌های موروثی ایرانیان بود که ارزش افزوده می‌آورد. حالا نسل جوان که پدرانش، گند انقلاب را بالا آورده بودند، داشت بدون خون‌ریزی، به آنچه می‌خواست می‌رسید.

در این اوضاع، خانم محترمی، عریان شده و رقصنده در برلین، داشت گنجی را متهم می کرد به دست داشتن در قتل عام دهه‌ی شصت؛ آن هم کسی که با نوشتن و گذشتن از جان‌اش، بایگانی وزارت اطلاعات را منتشر و قاتلان نظام را رسوا کرده بود. و یا مهرانگیزکار، شجاع‌بانویی که سردمدار تعریف حقوق زنان شده بود، حالا با ناسزاگویی در برلین، همکار سعید امامی می‌شد. آنها نماینده‌ی ما بودند و حرف‌های ما را که در داخل بودیم، می‌زدند که اگر همه‌ی ما هم در برلین بودیم، جز این نمی‌گفتیم. نه برای تبلیغ و تطهیر که برای هم آهنگی و یک‌سری آمده بودند. برای پرکردن شکاف داخل و خارج تا ترس در جان مستبدان بیندازند و جهانیان را به این هماهنگی بخوانند. دردناک بود، کسانی که در زیر فشار چکمه و اضطراب زندگی کرده بودند، اصول حاکمیت مردم بر مردم یا جامعه‌ی مدنی را که موضوعاتی مانند گفتمان، تساهل، تسامح و قانون‌گرایی را برای اروپانشین‌ها توضیح می‌دادند.

در این کش و واکش، اینترنت هم داشت جان می‌گرفت و ارتباط میان داخل و خارج بیشتر می‌شد. و در حالی‌که الله کرم و ده‌نمکی در میدان هفت تیر سنگر می‌ساختند و چماق توزیع می‌کردند، بیانیه‌های صد من یه‌غاز در رد اصلاح طلبی در خارج منتشر می‌شد و به داخل می‌آمد؛ در کوی دانشگاه دانشجویان را با شعار"خامنه‌ای خمینی‌یه، می‌فهمی" لت‌وپار می‌کردند، و از سوی دیگر در خارج از کشور، خاتمی را متهم می‌کردند به دست‌داشتن در کشتار آن سال‌ها. و این تاسف‌بار بود و فاصله‌انداز.

جامعه‌ی ما در آن دوران، به مجازات مجریان و عاملان کشتار که همچنان سلاح در دست داشتند و روز به روز عصبی‌تر هم می‌شدند، نیازی نداشت؛ آن هم در شرایطی که عاملان قتل‌های زنجیره‌ای که مشخص هم شده بودند، راست راست می‌چرخیدند. زمان زمان آگاهی‌دادن در دورافتاه‌ترین نقاط ایران بود. و همین هم داشت از طریق شوراها شکل می‌گرفت. آن زمان حجاریان فلج‌شده، تیرانداز را عفو می‌کرد و سردبیر زنجیرخورده با ضارب گفت‌وگو می‌کرد تا خشونت ژنی زورمداران، کم‌رنگ شود و برای یک سخنرانی ساده، چاقوکشان به حاضران حمله نکنند. روابط تعریف می‌شد. تا همه چیز حقیقی باشد.

چند سالی از آن دوران گذشته و پیامد همه آنها، تظاهرات میلیونی مردمی شده که اگرچه از رو دست‌خوردن در انتخابات عصبانی‌اند، اما با سکوت‌اشان اعتراض می‌کنند؛ و مادرانی که فرزندان پرپرشده‌اشان را، گلی هدیه شده به مردم می‌دانند و با لباس سبز و در سکوت به خیابان‌ها می‌آیند؛ و در مقابل، جنایت‌کاران آشفته حال و دست‌پاچه‌ای که متاسفانه مسلح هم هستند؛ و یا در آن سوی زمین، کسانی که هم‌رای مردم داخل شده‌اند و سر از پا نمی‌شناسند و دردمندانه و ناتوان، که چاره‌ای هم ندارند، تظاهرات می‌کنند و تنها از هم رای شدن و یگانه‌گی می‌گویند تا مردم در داخل کشور که با سرب داغ طرف‌اند، قوت بگیرند. حتا اگر همه‌ی تلاش ها، به سرنگونی زودهنگام جمهوری اسلامی منتهی نشود.

آنچه منطق‌پسند نیست، و در عوض، شگفتی‌آور و جبران‌ناپذیراست ، تلاش برای کم‌اثرکردن همه‌ی این دستاوردهاست. سنگ‌اندازی‌ست. آن هم از جانب نسلی که برای رفتار و مشی پر اشتباه سیاسی‌اشان در قبل و بعد از انقلاب، توسط نسل‌ بعد خود، بخشیده شدند. همه آنانی که به مانند نویسنده‌ی این نامه، تابعی بیش نیستند.

«من»، اقلیتی‌ست که اکثریت حکم‌اش را صادر می کند. «من»ی که از درک پیشرفت‌های نظری در علوم انسانی عاجز است، سیاست برای‌اش "همیشه مخالف‌بودن"، "حذف" و "انتقام" معنی شده و از تشکیل یک حزب آنهم در سرزمین آزاد، عاجز است، چرا به احترام مردم سکوت نکند و لب نگزد. چرا مردم باید باز هم تاوان اینها که چند «من» بیشتر نیستند، بدهد. این نه به معنای تطهیر، تمرینی‌ست برای بلند بلند فکرکردن. تا زمان وارسی برسد. آن هم زمانی که قاتل، قاضی نباشد.

جنایت‌کاران، مردم‌امان را سیبل جنگ‌افروزان جهان کرده‌اند، هر روز صدای مرگ در داخل بلندتر می‌شود و در مقابل عده‌ای کوچک، سعی در دستاویز قراردان خون هزاران بی‌گناه بر دار شده در دهه‌ی شصت برای به کرسی نشاندن حرف‌اشان دارند و سلاح‌اشان را برای روز انتقام آماده می‌کنند. در آن سرزمین، مردم بی‌پناه، اندیشه‌ی برگزاری تظاهرات مسالمت‌آمیز در سر دارند و در برابرشان دیوان ایستاده‌اند و گلنگدن می کشند. جنایت‌کاران، جوانان مردم را در برابر صدها دوربین گلوله می‌زنند، زیر ماشین می‌کنند و بی‌گناه به دار می‌کشند، آن‌وقت هزاران فرسنگ آن طرف‌تر، چند نفر انسان تغییرناپذیر، طناب دار دهه‌ی شصت را برای گردن موسوی و کروبی می‌بافند؟ و تلاش‌ بخش اعظم ایرانیان خارج از کشور را برای همبستگی با هم‌میهنان‌اشان در داخل، کم‌رنگ می‌کنند.

Unthinkable فیلمی در ستایش شکنجه

2010-05-27T05:19:00.005+02:00

اعلام وضعیت جنگی در مبارزه با تروریسم. جنگی تمام عیار با جنایتکارانی که به زنان و کودکان کوچک ترین ترحمی ندارند. کسانی که به زبان های فارسی و عربی مسلط هستند و از توانایی اشان برای تامین مواد اولیۀ ساخت و ساز بمب کمک می گیرند. بمب هایی که شهرهای ما را ویران می کنند و شهروندان ما را به خاک وخون می کشد. ما وظیفه داریم از مردم امان دفاع کنیم. و ماموران وظیفه شناس ما اجازه دارند برای مقابله با آنان، دست به هر جنایتی بزنند.
جنایت مقدس، شکنجه و قتل بی گناهان وحتا کودکان؛ همۀ اینها فیلم "باورنکردنی"را به یکی از ضدارزش های هنری تبدیل می کند و یادآور سوء استفادۀ نازی ها از هنر هفتم است. این فیلم می تواند از جانب دیکتاتورهای سراسر جهان نشان افتخار دریافت کند. آنان می توانند در زیر سایۀ تبلیغات این فیلم، به شکنجۀ مخالفان خود در زندان هاشان ادامه دهند و شیفته گان را برای عملیات انتحاری توجیه کنند.

چشمان کاملن باز؛ فرمان یازدهم: از عشق پرهیز کن

2010-05-25T20:39:00.009+02:00

فیلم چشمان کاملن باز که آلمانی ها با اشاره به ده فرمان تورات، از عشق پرهیز کن نامش گذاشته اند، هم صحنه ای دیگر از سرگشتگی های عاطفی انسان را به نمایش می گذارد. فیلمی جسورانه برای نشاندن انسان بر فراز خود. هم گرایی در میان خاخام های اورشلیم که دین اشان بدعت عشق کشی هم جنسان را به سایر ادیان پسین اش، تسری داد. و هرچه گذشت، آموزه های به تسخیر فضاهای احساسی انسان ها از دهان عیسا شیفته گان و محمدمداران بیرون جست. مثل همین خاخام ها. که هماره فرامین موسا را تکرار می کنند.
فیلم بی هیچ تلاشی استعاره مند شده. گرچه داد می زند که هرچه هست وقایع پیش روست. پیش برنده، بکارت داستان است و آنچه بیننده می بیند، معصومیت است. دست و پازدن است در میان خودساخته های بشر. حدود احساسی من درآوردی. و عشق که تنها پناهگاه به میراث ماندۀ انسانیت است. و مایۀ عریانی انسان هاست.

لطافت فیلم با نمای باران می آغازد و خیسی یادآور عریانی انسان هاست؛ و غرقه در آب شدن که نشان پاکی فیلم است و زمان عریانی انسانها و بی تزویری اشان و یا شاید دل شستن از محدودیت های خودساخته.

فیلم زیبایی ست. برای روبیدن غبارذهنی نشسته از غلط های دینی.

Old Boy

2010-05-23T19:21:00.007+02:00

وقتی سخن از عشق به میان می آید، ذوق و قریحۀ هنرمندان و به ویژه فیلم سازان فعال می شود تا بیننده را بر سر شوق بیاورند. حتا جیمزکامرون وقتی بعد از ترمیناتور، که نزاع آهن و انسان بود، رویکردی به عشق پیداکرد، چنان عاشقانه تصاویری را به منظر نظر بینندگان گذاشت که هنوز، نو عاشقان همدیگر را به دیدن آن تشویق می کنند.
در مقابل "پارک چان ووک" با فیلم "هم کلاسی" اش می خواهد پیامی عاشقانه را به بیندده منتقل کند اما پس از تحمیل صد دقیقه صحنه های مملو از خشونت. عشق به محارم یا عشق ممنوعه، موضوع جذابی ست که به خودی خود بیننده را به خود جلب می کند اما این نکته برایووک، دستمایه ای ست برای ایجاد تعلیق در فیلم.

فیلم اگرچه تدوین سنجیده ای دارد اما در کل نمرۀ قابل قبولی برای کارگردانش درپی ندارد.

داستان فیلم حکایت زندانی شدن مردی ست که خود از انگیزۀ عاملان اطلاعی ندارد. مرد پانزده سال در اتاقی در یک هتل زندانی می شود.

World's Greatest Dad

2010-05-20T11:31:00.006+02:00

"لنس کلایتون" معلم ساده ای ست که آرزوی نویسنده شدن را در سر می پروراند. پسرش که با او زندگی می کند، رابطۀ چندان خوبی با پدر ندارد و بیشتر وقت خود را صرف انجام کارهایی می کند که مخالف میل پدر است. درس خواندن در مدرسه ای که محل کار پدر هم هست بر تنش رابطۀ پدر و پسر می افزاید و حادثه ای غیر مترقبه همه چیز را در زندگی این دو تغییر می دهد.

"بهترین پدر دنیا" باید عنوان تلخ ترین کمدی تاریخ سینما را به خود اختصاص دهد. سکانس تکان دهندۀ اواسط فیلم، آنهم بدون هیچ مقدمه چینی، خنده را تا انتها از لب های تماشاچی ها می برد و محبوب ترین شخصیت فیلم را به منفورترین آدم دنیا تبدیل می کند. لنس کلایتون پدر و دوست پسر تمام عیاری نیست و نمی تواند توانایی هایش را عرضه کند. این بزرگترین ضعف اوست. زندگی در جهان امروزی ابزاری را می طلبد که هرکس بنابر توانایی خود آن را به کار می گیرد تا موفقیت بیشتری کسب کند. ابزاری فراتر از تن انگاری زنانه و آدم فروشی مردانه که هر دو به ساده ترین ابزار موفقیت عصر حاضر تبدیل شده اند.
لنس کاستر به طور اتفاقی در کانون توجه دیگران قرار می گیرد، توانایی خودش را در امر نویسندگی نشان می دهد.
رابین ویلیامس که در نقش لنس کلایتون ظاهرشده، باز هم توانایی های خودش در امر بازیگری را به نمایش می گذارد.

Sin Nombre

2010-05-19T01:46:00.006+02:00

دخترک می گوید که قبل از آغاز سفرش، پیرزن همسایه به او گفته که هر چه می خواهد بدست می آورد؛ اما نه با کمک و پشتوانه های الهی بلکه شیطان کمکش خواهد کرد. مهاجران دو دسته اند: آنانی که می دانند به بهشت نخواهند رسید و دیگرانی که در خیال خود از مقصد بهشت می آفرینند. مسیر زندگی دو جوانی که یکی شان از السالوادور می آید و دیگری از مکزیک، زمانی با هم تلاقی می کند که هر دو بر قطار سرنوشت اشان سوارند. یکی مسیر بهشت را پیش گرفته و دیگری جهنم را و یک حادثه هردوی اشان را بهشتی می کند. پسر که گنگستر است در گروه خلاف کاران عضو شده به همراه رییس گروه به مرزنوردان غیرمجاز شبیخون می زنند تا پول اشان را چپاول کنند. اما هیولای درون رییس با دیدن چشمان درشت دخترک السالوادوری بیدار شده و فرای پول از دخترک می طلبد.

فیلم بی نام، اثری جاودانه است برگرفته از سرگذشت مسافران بهشت. کسانی که از میان مراتع سرسبز و طبیعتی زیبا دست و پا زنان می خواهند به سلول های خوشبختی برسند. آدم هایی که از زندگی خسته نمی شوند و می خواهند تا آخرین نفس زندگی کنند

روسیه؛ بخت بد همسایه‌گان

2010-05-16T22:00:00.005+02:00

قسمت اول- هارت‌وپورت‌های خرس‌های کوچولو

این سؤالی‌ست که آدم را مثل سایه دنبال می‌کند:«چه کسی در واقعیت امر رییس‌جمهوری روسیه است؟». یک سال است که دمیتری مدودوف، آقای کرملین است؛ او در صندلی‌یش نفس عمیقی می‌کشد و با خودکار کوچکی بر میزش ضربه می زند. اوایل همین هفته گفت‌وگوی داوطلبانه‌ی او با کارشناسان خارجی و خبرنگاران در سالن رقص فروشگاه مرکزی به جریان می‌افتد. او می‌خندد و می‌گوید:«می‌دانستم که این را می‌پرسید!» و ادامه می‌دهد:«الآن باید جواب بدهم؟».

از زمانی‌که او کارش را در این دفتر آغاز کرده، این سؤال رهایش نکرده است: آشپز واقعی چه کسی‌ست؟ او یا ولادیمیر پوتین که نخست‌وزیر است و جاده را برای رسیدن او به عالی ترین مقام حکومتی هموار کرده؟
موضوع چندان هم پیچیده نیست: اگر مدودوف را از پشت پنجره نگاه کنی، آفتابی را خواهی دید که در پشت مقبره‌ی لنین و بر بام کرملین چشمک می‌زند. قدرتی که سنگ شد. از زمانی‌که او به آنجا نقل مکان کرده، روسیه سیاست تازه‌ای را تجربه می‌کند: قدرت در دست یک نفر نیست؛ بلکه دو نفر قدرت را در دست دارند.
نیرویی آهنین دوشاخه‌ی پوتین- مدودوف را محکم نگه داشته است.ورود یکی به صحنه به منزله‌ی ورود دیگری‌ست. با این همه موضوعی دارد خود را آشکارا نشان می‌دهد: مدودوف دارد خودش را از زیر سلطه خارج می‌کند. او شروع کرده خودش را از مرشد جدا کند. در آنجا بود که صاحب‌خانه موضوعی را مطرح کرد که به منزله‌ی بمب کوچکی منفجر شد.
حاکم اصلی روسیه چه کسی‌ست؟ چند روزی‌ست که پوتین بحثی را راه انداخته است. یک وعده ناهار در محل اقامتش در جلوی دروازه‌ی مسکو. میهمانان از گوشت گوساله و گچ‌بری‌ها سخن می‌گفتند که صاحب‌خانه گفت که در سال 2012 مدودوف و او به طور مشترک تصمیم می‌گیرند که کدام یکی‌شان برای ریاست‌جمهوری کاندید شود. بلافاصله معمایی تازه در جهان مطرح شد: این به معنای بازگشت دوباره پوتین به کرملین است؟

این زمانی بود که مدودوف حرکتی را در داخل و خارج آغاز کرده بود تا نشان دهد اوست که در روسیه خط و خطوط‌ها را مشخص می‌کند. او در مقاله‌ای که در اینترنت منتشر شد، مقامات دولتی را به رشوه‌خواری وناتوانی متهم کرد و چنان تصویری ناخوشایند از روسیه به نمایش گذاشت که بسیاری آن را حمله‌ای آشکار به نخست‌وزیر ارزیابی کردند که بوی عرض اندام و خودنمایی از آن مشام می‌رسیده است.

قسمت دوم- آقای کرملین با گروه خونی متفاوت

مدودوف قصد دارد در دومین سال ریاست‌ش در کرملین، با انتقادات و موضع‌گیری‌های خود از زیر سایه‌ی پوتین خارج شود. او می‌خواهد در واقع موضوعی را جا بیندازد و بر همین اساس است که می‌پرسد:«آیا متوجه شده‌اید که من در سخنرانی‌ام چندبار لغت من را به‌کار برده‌ام؟»

اما مدودوف این را هم خوب می‌داند که چگونه می‌توان در سرزمینی که سیاست را با حروف سنگ‌نبشته بر داربست‌ها قرار داده‌اند، از اصلاحات سخن به میان آورد. از آنجایی که یک روز ولادیمیر ریچکوف که از نمایندگان لیبرال دوما بود با لحنی گزنده به وی گفت:«پیش‌تر گورباچف و پوتین نیز قصد چنین اصلاحاتی را داشتند اما در روسیه هیچ تغییری بوجود نیامد».
بیشتر روس‌ها به بلاگ-ویدئوی رییس‌جمهوری در اینترنت با تمسخر می‌نگرند. جایی که وی تلاش می‌کند با پوشیدن تی‌شرت‌های مارک پولو و شلوار جین، شهروندان عادی را به سوی خود جلب کند و به آنان چشم‌اندازی تازه از سیاست ارائه دهد.
مدودوف همواره تلاش می‌کند خودش را با این اظهار نظر در برابر انتقادات محافظت کند. وی می‌گوید:«مشکل گورباچف این بود که او قبل از اجرای این طرح‌ها شکست خورده بود». او تاکید می‌کند که او به چنین سرنوشتی دچار نخواهد شد. آنچه او در سر دارد:«سیستم شفاف و باز سیاسی»ست حتا اگر فاصله‌ی زیادی تا آن وجود داشته باشد. وی می‌گوید که وقتی شهروندان مسکو در یازدهم اکتبر برای انتخابات مجلس ایالتی فراخوانده شوند، نمی‌توانند جلوی نام هیچ مخالف حکومتی را ضربدر بزنند. چرا که حضور اتحادیه‌ی همبستگی مخالفان حکومتی در کمیسیون انتخابات رد شده است.
مدودوف اینها را از سر خیرخواهی می‌گوید ولی آیا می تواند تغییری در این مسائل بوجود بیاورد؟

اشاره‌های کوتاه، جملاتی شفاف و اقداماتی اندک

با توجه به اینکه بسیاری از لیبرال‌ها از مدودوف ناامید شده‌اند اما فن سخنوری وی هنوز بسیاری را بر سر وجد می‌آورد؛ از جمله تحلیل‌گر سیاسی، نیکولای اسلوبین را که علاقه‌اش را با تقدیر از نوشته‌های آقای کرملین نشان می‌دهد.
مدودوف با رویکردی مناسب نسبت به دانشمندان منتقد و فعالان حقوق بشر اهدافش را دنبال می‌کند. او سناریویی برای سازمان‌های غیردولتی در نظر گرفته تا آزادی عمل بیشتری داشته باشند. وقتی وکیل شرکت نفتی و ورشکسته‌ی یوکوس، اسوتلانا باشلینا فرزند خود را در زندان به‌دنیا آورد، دستور آزادی وی صادر شد. این اولین بار بود که دستوری این‌چنین از سوی کرملین صادر می‌شد. یکی از سیاست‌مداران لیبرال اینها را نشانه‌ی دلتنگی‌های روسیه برای حقوق بشر قلمداد می‌کند و اینها را دال بر تغییر حال‌وهوای سیاسی کشور می‌داند اگرچه مقدار آن چندان زیاد نباشد.
مدودوف می‌گوید که در واقعیت تناقض چندانی میان اهداف اصلاح‌طلب‌های حکومتی و روس‌های عادی وجود ندارد. مانع اصلی مدرنیزاسیون همانا شرکت‌های ناتوان و مقامات دولتی فاسد بوده‌اند. اینها همانهایی هستند که مدودوف به آنها اعلام جنگ داده و قصد دارد قدرت آنها را محدود کند.
بر اساس تصویب کرملین، دادستان هم بررسی عمل‌کرد شرکت دولتی رزتکنولوژی را آغاز کرده است. این شرکت ادواری سهام بیش از چهارصد شرکت را در تملک خود داشته و در دوران ریاست‌جمهوری پوتین شکل گرفته است ولی بوی فساد و بی‌کفایتی آن همواره به مشام می‌رسد.
اما برنامه‌های مدودوف برای سال 2012 چیست؟ آیا او قصد دارد که مجددن کاندیدای ریاست‌جمهوری شود؟ او یکبار گفت:«مطمئن باشید که من مراقب آینده‌ام هستم!» و تاکید کرد:«تا مدتی قبل چنین تصمیمی نداشتم ولی حالا بر آن اصرار هم دارم». و این اظهار نظر با پاسخ نخست‌وزیر کمی تفاوت داشت.

اما در نهایت یک سؤال دیگر باقی می‌ماند که رییس‌جمهوری باید به آن پاسخ دهد:«آیا گروه خونی وی با نخست‌وزیر یکی‌ست؟» و رییس‌جمهوری از پاسخ به آن هم دریغ نمی‌کند:«در این زمینه تردید دارم، اما می‌توانم برای اطمینان خاطر آزمایش خون انجام دهم!».

قسمت سوم- تک‌گویی پوتین

آزادی مطبوعات در روسیه در قید و بند محدودیت‌های بسیاری‌ست و همواره باید گزارش‌گران مراقب جان خود باشند. گرچه هستند هنوز نویسندگان شجاعی که از انتقادات خود دست برنمی‌دارند.
وقتی دلتنگی از حد می‌گذرد، سردبیر هفته‌نامه‌ی رشوه‌خواری و جنایت دست از کار می‌کشد و راهی آرامگاهی در کناره‌ی رود دن می‌شود؛ جایی که همکار سابق‌ش را در خود آرام داده است. سرگئی اشلپسوو به رسم روس‌ها، گیلاسی ودکا پر می‌کند و با تکه‌ای نان بر مقبره‌ی ویاچسلاو یاروشنکو می‌گذارد و می‌گوید:«من مطمئن هستم که دوستم به قتل رسیده!» و ادامه می‌دهد:«ولی حتا یک‌بار هم پلیس این موضوع را پیگیری نکرده».
یاروشنکو در باره‌ی عدالت تقلبی، خرید و فروش آزادی، دستگیری‌های سفارشی و سندسازی مطلب می‌نوشت. در روزهای آغازین سال جاری بود که روزنامه‌نگار بی‌دفاع با ضربه‌ای که به پشت سرش خورده بود، از دنیا رفت. از قرار معلوم چیزی شبیه به یک سانحه‌ی تصادفی. اما اشلپسوو می‌گوید:«اگر براستی او از پله‌ها سرنگون شده است چرا هیچگونه آثار کبودی بر دست و پای او ننشسته؟ و چرا چند روز بعد که رهگذران با پیکر بی‌جان سردبیر مواجه شدند، تلفن همراه وی را چندین کیلومتر دورتر از جسد وی بر روی یک نیمکتی در پارک پیدا کردند؟».
پلیس از پشت تلفن به اشلپسوو هشدار می‌دهد:«این جاروجنجالی رو که با نوشته‌هات راه انداختی تمومش کن!». وی در جست‌وجوی پاسخ سؤالاتی‌ست که ‌به مرگ سردبیر سابق‌ش مربوط می‌شود. اینکه وی در هنگام مرگ 1.8 میلی‌لیتر الکل در خونش‌ یافت شده است. اینها تردیدهای اشلسپوو را دامن می‌زند. وی می‌گوید:«این برای اولین‌بار است که می‌شنوم در هنگام انتقال مجروحی به بیمارستان با این شدت از جراحت، الکل خون‌ش را اندازه‌گیری می‌کنند !».
به هرحال انجمن گلاس‌نوست که در مسکو قرار دارد، نام یاروشنکو را در دنباله‌ی نام 122 روزنامه‌نگار دیگری که در دوران حکومت ولادیمیر پوتین یعنی از سال 2000 به بعد کشته شده‌اند، وارد می‌کند.

نام کشور روسیه همواره در فهرست سازمان گزارشگران بدون مرز جای گرفته است آن هم به عنوان یکی از کشورهایی که مشکل آزادی مطبوعات دارد. این فهرست هر ساله بر اساس گزارش‌ها و تحقیقات این سازمان منتشر می‌شود. روسیه سال گذشته جایگاه 141 را از 173 کشور به خود اختصاص داده بود.

حرف زدن کم ندارد از نوازش کردن

2010-05-13T23:26:00.003+02:00

وقتی در زمان غیاب اتان در خانه، تلفنی با کودکان صحبت می کنید، فرزندتان خودش را در آغوش شما احساس می کند. تحقیقات نشان داده که صدای شنیدن مادر، باعث ترشح هورمون اکسی توسین در خون کودکان می شود. اکسی توسین همان هورمونی ست که از هیپوفیز مغز ترشح شده و باعث ریلکسی تن می شود. آنگونه که در نشریۀ انگلیسی زبان "اخبار انجمن سلطنتی ب" از جانب محققان آمریکایی نقل شده، پیش از این همه بر این عقیده بودن که هورمون اکسی توسین تنها در اثر نوازش کردن ترشح می شود به گونه ای که حتا این هورمون در بدن زوج ها هم در هنگام نوازش یکدیگر ترشح می شود.

گفت و گوی رد و بدل شده میان انسان ها می تواند نقش اساسی در تامین نیازهای عاطفی آنان بازی کند. هورمون کورتیزول که به آن هورمون استرس هم می گویند در اثر گفت و گو، تجزیه می شود. این موضوع در میان دختران دوازده ساله ای که به سه گروه تقسیم شده بودند به آزمایش گذاشته شد. گروه اول در ارتباط نزدیک با مادرشان بودند، گروه دوم تلفنی با مادرشان صحبت می کنند و گروه سوم فیلم مادرشان را می دیند.

این آزمایش نشان داد که زمان تجزیۀ هورمون کورتیزول در بدن این سه گروه به ترتیب، نیم، یک و دو ساعت طول کشید. در مقابل، میزان هورمون اکسی توسین در گروه اول به مراتب بیشتر از دو گروه دیگر بود.

LowLights

2010-05-13T03:10:00.007+02:00

فیلم"تلالو" یا"شبگردی" را نمی توان در 90 دقیقه ای که ماجرای فیلم را نشان می دهد خلاصه کرد. فیلمی عجیب که اگر با مدرنیته کنار آمده باشید، خوب به کارتان می آید تا کمی جایگاه خود را ارزیابی و آدم های دوروبرتان را بازبینی کنی. برای همین هم باید فیلم را دوباره و چند باره دید و برخی صحنه های آن را در ذهن حک کرد. بسیاری از صحنه های فیلم، شابلونی ست که بیشتر آدم ها بر آن منطبق می شوند و بد نیست هم که آن را برای زندگی در جوامع امروزی در جیب داشته باشید.

مرد و زنی که که دیگر به هم تمایلی ندارند و صحنه ها نشان می دهد که علارغم این بی میلی، هنوز سوسویی از طرف مقابل در خود پیدا می کنند. آنها در بعد زمان و مکان زندگی مشترک، بسان حادثه دیدگانی هستند که حافظه باخته اند و یک پروسۀ ارتعاش عصبی می توانند موجب بازیافت حافظه اشان شود. همان اتفاقی که برای بل دژور می افتد و بونوئل چنان انسانیت را بسط می دهد که فرد محوری داستان، ساختارشکنی می کند و لذت به دیگران می رساند تا کتاب حافظه اش را دوباره بیابد.

علاوه بر همۀ اینها، فیلم تنش هم می آورد. اینکه همراه دوستت شوی و زنت را در در نیمۀ شب کنار توزیع کنندگان حشیش و عیاشان ببینی، تکان دهنده است، خشونت آفرین نیست. تجربه ای ست به مانند سوار شدن بر ترن هوایی. یک ارتعاش شدید و بعد بی تفاوتی. و این همان است که به بازیافت اندوخته های ذهنی کمک می کند.

انسان ها در فیلم به معصومیت یکدیگر پی می برند، قراردادهای دست و پا گیر اجتماعی را زیر پا می گذارند و به یکدیگر فرصت زیستن می دهند.

Nicht fürs Leben, fürs Killen lernen wir

2010-05-10T10:33:00.010+02:00

چه بر سر کسانی می آید که از طبقات محروم جامعه هستند و به زندان می افتند؟ آنها به جنایتکاران حرفه ای مبدل می شوند. فیلمساز فرانسوی، ژاک اودیاد در فیلم خود به نام یک پیامبر تلاش می کند، تصویری از نقش زندان در تربیت جنایت کاران بپردازد

EIN PROPHET
F/I 2009

Originaltitel: Un prophète
Regie: Jacques Audiard
Darsteller: Tahar Rahim, Niels Arestrup, Adel
Bencherif, Hichem Yacoubi
Produktion: Chic Films
Länge: 155 Minuten
Start: 11. März 2010

مردی برای شب های جمعه

2010-04-15T17:26:00.003+02:00

اینکه یک نفری پیدا شود مثل محمود و رئیس جمهوری کشوری شود و یا خامنه ای رهبری همان کشور را بر عهده بگیرد, در کشوری که شاهی را بر می اندازد و آخوندی را جایگزین می کند, چندان عجیب نیست. بحث بر سر این نیست که اینها به زور و ضرب گلوله, تپانچه و چماق آمده اند یا انتخاب شده اند, موضوع این است که روی کار آمدن اینها در ایران, موضوع عجیبی نسیت. درست است که کج اند و کوله, مهم این است که به طور کلی می توان از طریق قوانین ریاضی ثابت کرد که محمود رئیس جمهوری بشود, و خامنه ای رهبر.
اما انتصابی که در ایران با هیچ معادله ی ریاضی همخوان نیست, قانون تکامل را به فضاحت می کشد و بر روی چرخش زمین به دور خورشید تاثیر می گذارد, انتصاب صادق محصولی در پست وزارت رفاه و تامین اجتماعی ست.
این موضوع می تواند فقط در فیلم های کمدی اتفاق بیفتد؛ فیلم هایی که یک نفر می خواهد کسی یا چیزی را بدزدد, یک جا را منفجر کند و یا کسی را بکشد. او نقشه ی این کار را طوری طراحی می کند که با لباس پلیس وارد شود و یا نقش مامور مخابرات و شهرداری را بازی کند تا به هدف نزدیک تر شود.
صادق محصولی به شهادت بسیاری از وابستگان نظام که سینه چاک حکومت هم هستند, سابقه ی دسیسه الحیل در مناقصه های ملی را داشته و از این راه به ناحق, مال اندوزی کرده. این آدم می توانست برای خود وارد بازار شود؛ مانند بسیاری دیگر که در اقصا نقاط بازار در حجره اشان نشسته اند و یا از بانک بازنشسته شده اند و رشوه های اندوخته را در کارهای تجاری سرمایه گذاری کرده اند و کسی را بجز اقتصاد خرد را به فلاکت می کشند و دیگر طراحی و سرنوشت سیستم های اجتماعی را برای مردم یک کشور در دست نمی گیرند.

کافی ست برای پی بردن به اندازه ی مغز این آدم, به اظهار نظرهایش نگاه انداخت:
- مهد کودک ها باید به گونه ای کار کنند که کودکان در سیزده سالگی یک شهید فهمیده باشند
- بهترین فرمول برای دفع زلزله دعا و صدقه است
- در راستای شعار همت و کار مضاعف به جمعیت بیشتری نیاز داریم

او با برنامه ریزی و از سر آگاهی به افزایش جمعیت رای مثبت می دهد. افزایش جمعیت ناکارآمد و نا آزموده, یعنی افزایش تعداد چماق به دست ها و بسیجی ها. بالا رفتن میزان جمعیتی که به حقوق واقعی یش نمی رسد, بر تعداد هیات ها و دسته جات عزاداری می افزاید؛ فقیر, فقیرتر می شود و مال اندوز, کارگر ارزان پیدا می کند.

وجود محصولی, محصول برنامه ریزی برای نابودی یک ملت است؛ هدف تولید ملتی ناکارآمد و ناآزموده است در منطقه؛ ملتی فراری و پناهنده؛ بسیجی و چماق به دست.

بر ضد سرگیجه متحد شویم

2010-01-20T00:23:00.006+01:00

تغییرات سرسام‌آور شاخه‌های مختلف علوم، خیلی‌ها را دچار سرگیجه کرده و قدرت تطبیق آنها را با شرایط فعلی و دنیای کنونی به‌طور کامل از بین برده است. کسانی که دچار این سرگیجه شده‌اند، دیگر به اصل بدیع خودشناسی دست پیدا نمی‌کنند و همین موضوع علت اصلی عدم تطابق آنها با دنیای کنونی‌ست. گروهی از همین تطبیق نایافته‌گان هم، آنانی هستند که با پی‌بردن به ضعف‌های خود، راه سرگیجه یا همان کوچه‌ی علی چپ را در پیش گرفته‌اند؛ کسانی که از توانایی شناخت خود برخوردار بوده ولی به دلیل دستیابی به نتایج ناامیدکننده در مورد خود، ترجیح داده‌اند، گیج بمانند.

تعداد بی‌شماری از این سرگیجه گرفته‌ها، خود در آنچه دچارش شده‌اند، بی‌تقصیر بوده‌اند. بدین‌گونه که طی فرآیند ساده‌ای که در اطراف آنها اتفاق افتاده، مورد توجه قرار گرفته‌اند اما از آنجایی که دلیل این جلب توجه را نمی‌دانند(هرچند از آن خوش می‌شوند)، در ذهن خود دلایلی خلق می‌کنند و خودشان را بازیچه‌ی آن دلایل قرار می‌دهند؛ چرا که آن دلایل را رمز مورد- توجه- قرار-گرفتن‌اشان فرض می‌کنند و در نهایت کسی می‌شوند که نیستند و بالتبع، سرگیجه می‌گیرند.

خیل عظیمی از انسان‌ها سرگیجه دارند. لباسی که دیگران بر تن‌ آنان کرده‌اند در قواره‌ی آنان نبوده. گیج شده‌اند و به این طرف و آن طرف می‌خورند.
بیایید به آنها کمک کنیم. به انسان‌هایی که سرگیجه دارند کمک کنیم تا خودشان باشند و لباسی به اندازه‌ی قامت‌اشان بپوشند

گل‌ پلاستیکی خوشبختی

2009-12-28T23:06:00.007+01:00

در میهمانی‌اش ما هم بودیم. در آن ساختمانی که تازه اجاره کرده بود. در آن آپارتمان بزرگ، همه‌امان چپیده بودیم در آشپزخانه. دسترسی به غذاها و دیگر چیزها آسان‌تر بود. قبل‌ترها، در روزنامه با هم همکار بودیم. دوره‌ای که خاطره‌ای پر رنگ در ذهنم به‌جا نگذاشته. من در سرویس سیاسی بوده‌ام و او در سرویس ورزشی. شاید همان روزهایی که پژمان تازه آمده بود و خوش قلمی هم بی‌صدا کار می‌کرد به نام آسیه.

من و میترا سیاه‌پوش بودیم. مادر میترا را تازه از دست داده بودیم ولی با این همه صاحب‌خانه چنان کرد که شبی را با سرمستی سپری کردیم. آنقدر خندیدیم که جبران چند هفته ماتم‌امان شد و در آن چند روزی که در پراگ بودیم، هر روز همدیگر را می‌دیدیم.

دیروز علیرضا کرمانی زنگ زد و فوت مهین را خبر داد. آن شب میهمانی در پراگ به سرعت از ذهنم عبور کرد. و چهره‌ی مهین گرجی که صاحب آن میهمانی بود. او خودش را این‌طور تعریف کرده بود:

«نشانم عقرب است. دختر آبانم. صبورم تا وقتی که کسی از خط قرمزهایم عبور نکرده باشد. ماجراجو و دلبسته سفر. مدام از این ور به آن ور. به دلم قول دادم دیگه نگذارم کسی ویرانش کند. دیر اعتماد می کنم. اصولا به جنس به اصطلاح برتر کمتر اعتماد دارم. همیشه یه هاله مشکوک دور کله شان می بینم. چیزی که می توانه ویرانم کنه اینه که به صداقتم سیلی بزنن یا اینکه به شعورم توهین بشه آگاهانه. عاشق تنهایی ام و سکوت. دریا را هم خیلی دوست دارم. من کلا همین ام»

جنبش سبز و نظامیان حکومتی

2009-12-16T00:48:00.010+01:00

پاسدارها وقتی لباس‌ شخصی به تن می‌کنند، خطرناک می‌شوند؛ جوانان را بی‌رحمانه کتک می‌زنند و به طرف‌شان شلیک می‌کنند. اما افراد وابسته به نیروی انتظامی وقتی لباس نظامی به تن دارند، خطرناک‌اند . پاسدارها، جنایت‌کاران تربیت‌شده و حرفه‌ای هستند و انتظار رفتاری متناسب با معیارهای روز جامعه از آنان بعید است.

بیشتر سپاهی‌ها دوره‌های ضد اطلاعات و اخبار گذرانده‌اند. ترکیب آموزش جنگ روانی و جنگ‌ پارتیزانی سبب شست‌وشوی مغزی و ماشینیزه‌شدن بسیاری از آنان شده است. برای مثال عزیز محمدی که در فدراسیون فوتبال کار می‌کند، زمین فوتبال را میدان مبارزه قلمداد کرده و رقابت‌های لیگ فوتبال برایش مفهوم جنگ را تداعی می‌کند. او طرح منشور اخلاقی را که به قول خودش سنت پیامبر است، پایه‌گذاری کرده.
پاسدارها که غالبن از میان افراد کم سواد و بی‌سواد انتخاب شده‌‌اند، ذهن سیاه و سفید دارند و از ضعف نیروی استدلالی به‌شدت جیره‌خوار و وابسته هستند. پاسدارواعظ آشتیانی، مدیر باشگاه فوتبال استقلال در اقدامی برگرفته از تفکری نظامی، بازیکنان تیم استقلال را سربازانی فرض کرده که دورهای تکاوری می‌گذرانند و باید تمام و کمال در اختیار تیم فوتبال باشند. وی بر همین اساس شماره‌ی تلفن ثابت بازیکنان را در جیب‌اش گذاشته تا به قول خودش در مواقع خاص آنان را کنترل کند.
ضرغامی که ریاست صدا و سیما را بر عهده دارد، یکی دیگر از اینهاست که در پادگان جام جم، استراتژی جنگی برای نابودی دشمنان نظام طراحی می‌کند.

اما در نیروی انتظامی تنها مواجب‌بگیرها کار می‌کنند. در جامعه‌ای که بیکاری بیداد می‌کند و مردم نمی‌توانند از طریق مراجع قانونی به حق‌اشان برسند، پلیس زیاد می‌شود. بسیاری از آنان ریشه‌های مردمی مستحکم‌تری دارند و جانی بالفطره نیستند. آنان برای سرکوب عقده‌های روانی‌شان و یا سرخورده‌گی های دوران رشدشان، لباس نیروی انتظامی را به تن کرده‌اند و برای همین هم هست که در زیر سایه‌ی این لباس، به مردم حمله می‌کنند.هرچند که نیروی انتظامی با مدیریت سپاهی‌ها به مردم حمله می‌کند. آنها وقتی لباس نظامی‌اشان را درمی‌آورند، به جامعه پیوند می‌خورند. چون دیگر از سپاهی‌ها دستور نمی‌گیرند. ناگفته پیداست که مدیران نیروی انتظامی مثل رادان و امثالهم، پاسدار بوده‌اند.
پیوند آنان با مردم و رویکرد آنان با جنبش سبز بسیار محتمل‌تر است. چیزی که از سپاه نمی‌توان انتظار داشت. یادمان باشد، بسیج، این معزل روانی جامعه نتیجه‌ی همان روش‌های تربیتی سپاه است که پیشتر گفته شد.

حمایت از مجید در نشریه‌ی سپاه

2009-12-13T12:34:00.005+01:00

نشریه‌ی صبح صادق که متعلق به سپاه پاسداران است با انتشار تصاویری از حامیان مجید توکلی، پریشان‌حالی حکومتی‌ها را از رفتار اعتراضی حامیان جنبش سبز به نمایش گذاشت. امید است این اعتراضات به سربازان امام زمان بفهماند که زمانه عوض شده است.
یعنی روزی می‌رسد که اینها بفهمند؟

آیا موسوی می‌تواند؟

2009-12-10T14:40:00.017+01:00

من با آنانی که تلاش می‌کنند با پیدا کردن تکه‌ای فیلم، عکس و یادداشتی، میرحسین موسوی و کروبی را به عنوان نشانی‌های غلط و انحرافی حرکت سبز معرفی کنند، هم‌عقیده نیستم. هیچ‌کدام از این دو نفر به مانند سایر مواجب‌بگیرهای حکومتی(تا بدین لحظه)، نشانه‌ای از به انحراف کشاندن جنب‌وجوش مردمی از خود نشان نداده‌اند.

موسوی فردی مذهبی‌ست و همچنین بر عهدی که با مرادش بسته همچنان پای‌بند است و متاسفانه هر دوی این ویژگی‌ها، شایستگی وی را برای اتکای جنبش‌مندان سبز به زیر سؤال می‌برد. اول آنکه مذهبی‌بودن، خصائل تبعیض‌آمیز را به‌طور غیرارادی در فرد بوجود آورده و یا تقویت می‌کند. او هرگز با آزادی عقیده کنار نمی‌آید. او هرگز اجازه نمی‌دهد در منطقه‌ی تحت قلمرویش، تبلیغات ضد دینی انجام شود حتا اگر روشنگرانه‌بودن‌اش ثابت شده باشد. در مقابل هرگز نمی‌تواند با تشریفات و رفتار خرافه‌ای مانند نامه به امام زمان، حاکمیت امام زمان، جاده‌ی امام زمان و صندلی امام زمان که انحرافات فرهنگی به‌وجود می‌آورد، مقابله کند.

دوم آنکه، پایبند بودن‌اش بر اصول فکری خمینی، قوه‌ی واقع‌نگری وی را تضعیف می‌کند، چرا که خصلت مرید و مرادی، انسان را سنتی بار می‌آورد. زمین را بی‌ارزش و انسان را آسمانی می‌کند. ارادت او معشوق را از هرگونه خطایی مبرا می‌داند . حتا اگر خمینی باشد. اما آیا براستی، خمینی هنوز می‌تواند الگوی فکری و رفتاری ایرانیان باشد؟ آیا اصول فکری وی برای تشکیل حکومت بین‌المللی اسلام در جهان، همچنان با معیارهای فکری ایرانیان تطابق دارد؟

همین چند ویژگی برای من کافی‌ست تا به چنین فردی تکیه نکنم، اما این دلایل برای اینکه تجربیات و خصوصیات پر ارزش دیگر این فرد را نادیده بگیرم، کفایت نمی‌کند. او با آنکه می‌دانست که هیچ‌گونه‌ی پشتوانه‌ی حکومتی ندارد و خطرات بسیاری بر سر راهش قرار گرفته، با تمام قوا به میدان مبارزه قدم گذاشت. شاید اگر صد سال دیگر هم می‌گذشت، کسی پیدا نمی‌شد تا مردم را با واقعیت‌ها روبرو کند. همچنان که خاتمی و یا حتا ابطحی و عطریان‌فر هم نتوانستند.

یکی از ویژگی‌های پر ارزش موسوی رفتار به‌روزشده‌ی او در مبارزات انتخاباتی ریاست‌جمهوری بود. در تاریخ ایران سابقه نداشته که فردی سیاسی دست همسرش را بگیرد و وارد صحنه‌ی مبارزات سیاسی شود. این به اندازه‌ی موتاسیونی** که اولین قدم برای تبدیل میمون به انسان بود، ارزش داشت. صحنه‌ای که تفاوت فاحش ایرانیان را با سایر اهالی منطقه به نمایش گذاشت. رفتاری که در اوج اقتدار مخوف‌ترین دیکتاتوری منطقه حادث شد. این موضوع هنوز در تاریخ کشورهای منطقه بوقوع نپیوسته است. من به‌نوبه‌ی خود این موضوع را به آقای موسوی و خانم رهنورد تبریک می‌گویم.

**به گزارش نشریه‌ی نیچر، تحقیقات دانشمندان نشان داده است که وقوع موتاسیون ژنتیکی در عضلات فک میمون‌ها باعث انبساط بیشتر عضلات این بخش از سر این حیوانات شد. همین امر زمینه بزرگ‌تر شدن جمجمه و به تبع آن، مغز را فراهم کرد. این اولین مرحله از شکل‌گیری جانور متفکر بود. بسیاری معتقدند که این سرآغاز بوجود آمدن انسان بوده است.

مردم آنچه را که باید از اعترافات ندا و سهراب شنیده‌اند

2009-08-02T13:16:00.000+02:00

روز تلخ و تکان‌دهنده‌ای بود، نمایش کسانی که در اثر شکنجه و درد به دروغ‌گویی وادارشده‌اند و با همین طعم و ویژگی هم ثبت خواهد شد این روز در دفتر تاریخ کشوری که کاسه‌ی صبر مردم‌اش پر شده از تحمل توهین حاکمانی که دیگر نه ریختن خون که سرافکندگی مردم‌اش را جست‌وجو می‌کند. اعتراف‌گیری از شهروندانی که در اوج هم، بی‌پیرو بودند و مجری‌ و نماینده‌ی تفکرات خود و هم‌فکران‌شان، چه تصوری را در ذهن بیننده‌ی آگاه متبادر خواهد کرد؛ جز توهین به مردمی که حقوق به یغما رفته‌اش را پی‌گرفته‌ و دست برنخواهد داشت تا تصاحب دوباره‌ی آن. ادامه این مطلب را در اینجا دنبال می توان کرد...

شورای نگهبان همه چیز را به نظامی‌ها سپرد

2009-07-02T23:41:00.003+02:00

تقلب آشکار و دستپاچه‌گی در شمارش آرا و کشتار بی‌رحمانه طی چند روز گذشته در ایران نشان داده که توهم اقتدارگراها تا بدان اندازه بالا بوده که توان محاسبه‌ی اتفاقات غیرمترقبه از آنان سلب شده است و این مؤلفه را به‌طور کامل نادیده گرفته‌‌اند...این مطلب در اینجا ادامه دارد

به شرح زیر

2009-06-29T20:06:00.002+02:00

شورای نگهبان نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری را تایید کرد و این یعنی:
1- دستگیری موسوی
2-اعدام گروهی

گروه حاکم بر جمهوری‌اسلامی که در حال حاضر تندروهای حکومتی هستند، دیگر این شانس خود را برای حفظ قدرت از دست نمی‌دهند. آنها خوب می‌دانند که از دست دادن قدرت به معنی خداحافظی همیشگی با قدرت است؛ علاوه بر آن نابودی جمهوری اسلامی را هم می‌توان از عواقب این شکست تندروها پیش‌داوری کرد. بنابر این هیچ‌کدام از وابستگان جمهوری‌اسلامی، حتا موسوی تلاش خواهند کرد این احتمال را کم‌رنگ کنند.
باید توجه داشت که دیگر اثری از اصلاح‌طلب‌ها وجود ندارد و این بحران را دو چندان می‌کند. اینان می‌توانستند با ایجاد سخنرانی و میتینگ، نبض اوضاع را کنترل کنند و از هیجان‌های خیابانی کم کنند و این هم برای حکومت مفید بود و هم برای آزادی هواهانی که از خشونت پرهیز می‌کنند. اما تندروها با اتکال به سرکوب این کمبود را جبران خواهند کرد چرا که معتقدند اعتراضات بدون رهبری به هرج و مرج می‌رسد و پس از دود بسیار، بی‌شعله فروکش می‌کند...

به شرح زیر

2009-06-28T06:52:00.003+02:00

استادی می‌گفت:«انقلاب تفاوت بسیاری با پدیده‌های طبیعی دارد. زمان‌بر است و یکباره حادث نمی‌شود. اگر همه‌ چیز سر جای خودش باشد و درست پیش برود، انقلاب طی چهار مرحله به نتیجه می‌رسد:
1- نخبگان به یکدستی و توافق می‌رسند و گروه اصلی اپوریسیون شکل می‌گیرد
2- این موضوع منجر به دو قطبی شدن جامعه می‌شود. یک قطب می‌شود مردم و قطب دیگر، وابستگان حکومتی
3- بسیج توده‌های کشور شکل می‌گیرد که این مرحله عمدتن به یک رویداد خارجی نیاز دارد
4- سرنگونی قدرت

در طول شکل‌گیری هر کدام از مراحل بالا، شیوه‌های مبارزاتی برای پیشگیری از خون‌ریزی بیشتر هم متداول می‌شود

التماس

2009-06-27T01:28:00.011+02:00

قسم‌اتان می‌دهم به ارواح همه‌ی آنانی که جان‌شان را برای این سرزمین داده‌اند

قسم‌اتان می‌دهم به خاک تمامی مکان‌های مقدسی که آرزوی دیدارش را دارید
قسم‌اتان می‌دهم به تمام صلوات‌هایی که سال‌هاست تکرار می‌کنید
قسم‌اتان می‌دهم به نمازی که می‌خوانید
قسم‌اتان می‌دهم به آن مکه‌ای که رفته‌اید
قسم‌اتان می‌دهم به جان کسی که رهبر شماست
قسم‌اتان می‌دهم به حجره‌ و مغازه و بنگاه‌تان
قسم‌اتان می‌دهم به ارواح آن کسانی که هرسال برای‌شان نذری می‌دهید
قسم‌اتان می‌دهم به جان کسی که انتظار ظهورش را می‌کشید
بیایید و ذره‌ای فهم‌اتان را بالا ببرید. آخر تا به کی باید در این مملکت یک عده جان‌شان را به دلیل ناآگاهی و بی‌تفاوتی و منفعت‌طلبی شما از دست بدهند. چگونه راضی می‌شوید خون مؤمنی به خاطر نادانی شما بر زمین بریزد.
تو را به خدا کمی بخوانید، ببینید و بشنوید و به سفر بروید.

بدانید و اطمینان داشته باشید که تا شما نفهمید، این وطن، وطن نشود

wie folgt

2009-06-26T11:04:00.004+02:00

Wenn es doch die vergangenen woche war
wenn es doch die vergangenen Monate war
wenn Alle doch nach Hause zurückkehrte
und etwas zu sagen war
und Ton, der dich nicht allein ließt

به شرح زیر

2009-06-26T10:58:00.002+02:00

کاش هفته‌ی پیش بود و کاش ماه پیش
که همه شب به خانه باز می‌گشتند
و حرفی برای گفتن بود
و صدایی که نمی‌گذاشت تنها بمانی

جناب انسان!

2008-06-20T00:05:00.003+02:00

چه تفاوت فاحشی دارد انسان با نمونه های دست ساز دیگری که همین نام را بر خود دارند. انسان بودن, آدم را معطر می کند و جذاب.

نمونه های دست ساز شبه آدم بسیاری را دیده ام که به دبی سفر کرده بوده اند و سفرنامه ی بسیاری از همین ها را نیز خوانده ام و همه شان مات چیز عرب ها شده بودند و حسابی به دل شان نشسته بود و گرچه به بعضی شان حق می دادم که حکم اعدام در ایران دارند و دبی بعد ده ها سال مکان دیدار ایشان با خانواده شان شده و حس وطنی بهشان دست داده و از این بابت است که انس و الفتی با دبی پیدا کرده اند و در نوشته هاشان از دبی به به و چهچهه سر می دهند اما گروهی دیگر از همین به دل نشستنده ها را که یک لنگ شان در ایران است و لنگ دیگرشان در اروپا و امریکا, هیچ نمی فهمیدم که چرا ویترین های درخشنده مبهوت شان کرده.

بگذریم. همه اینها را گفتم تا به مصاحبه ی ابراهیم حقیقی اشاره کنم. کسی که آدم است؛ و معطر است و جذاب. معلوم است چنین کسی دبی را این چنین توصیف می کند:
گفت و گوی ابراهیم حقیقی

شهری که ورید داشت

2008-03-29T00:45:00.006+01:00

به ظاهر میانه ی خوبی نداشتند هلندی ها با آلمانی ها. این را در همان شب اول که برای شام به کافه ی مسافرخانه رفتیم از صحبت های برخی از آنان فهمیدیم. از نظم آزاردهنده ی آلمانی ها و ترشرویی شان می گفتند. پیدا نبود که این بدگویی از سر مستی بود یا ریشه ای تاریخی داشت و وصل می شد به اتفاقات جنگ جهانی دوم.

روز بعد, آقا را بردیم به نمایشگاه مادام توسو. بی نهایت مبهوت شده بود از دیدن پیکره هایی که تنها تفاوت شان با آدم های زنده این بود که نفس نمی کشیدند. او با دیدن مجسمه ی جاستین تیمبرلیک سر از پا نمی شناخت.

قایق سواری در جوی های عریض و طویل شهرکه هزارودویست پل بر خود داشت هم برای او جالب بود و برای من کسل کننده. حرکت در سیاهرگ های شهر؛ آن هم یک ساعت!

...

هوا سرد بود

2008-03-26T15:51:00.002+01:00

هوای خوبی نبود برای سفرکردن اما تعطیلی من و پسرک و دو روز تعطیلی عمومی که با آخر هفته, چهار روزی می شد برای خانومی, راهی مان کرد به غرب و بعد دو ساعتی رسیدیم به سرزمین ون گوگ و رامبراند.
سرد بود و از هر جایی آب بیرون می زد و بی نظمی شهر بی در و پیکر آمستردام محاصره امان کرده بود. تداخل پیاده و سواره روها و تردد میلی متری تراموا و آدم, برای چون منی که سال هاست به فرمان چراغ راهنمایی حرکت کرده ام در خاک ژرمن ها, غریب بود و ترس آور؛ آنقدر که تا رسیدن به هتل, دست پسرک را رها نکردم.سوییت زیبای شهر ساحلی اما, نشانی از آن هرج و مرج پایتخت نداشت. خوش جا بود و دلنشین و همه چیز داشت برای تمدد اعصاب و کافه ای مملو از یادگاری های خوانندگان و نوازندگانی که شبی را در آنجا صبح کرده بودند. فضای مسافرخانه چنان قوت مان داد که برف باران را نادیده گرفتیم و رفتیم قدم زنان به طرف دریای پرشوری که سر از پا نمی شناخت...

نیکوسیرتان، خوش صورتان‌ند

2007-12-16T21:23:00.000+01:00

جدیدترین تحقیقات دانشگاه نیوجرسی نشان داده است که نکات شخصیتی بر جذابیت‌های فیزیکی انسان‌ها تاثیر مستقیم می‌گذارد؛ به عبارت دیگر، ویژگی‌های شخصیتی مثبت، جذابیت‌های بدنی را افزایش می‌دهد. در این گزارش که از سوی نشریه‌ی روانشناسی روابط شخصی منتشر شده نیکوکاری و کمک به دیگران باعث زیبایی‌های ظاهری کسانی می‌شود که دارای اینگونه ویژگی‌های شخصیتی هستند.

پیش از این، روان‌شناسان عقیده داشتند که از ظاهر آدم‌ها نمی‌توان به درون آنها پی برد.

منبع

زنان به خودشان می خندند و مردان به آنان

2007-04-09T12:52:00.001+02:00

شوخ‌طبعی رابطه‌ی مستقیمی با جنسیت آدم‌ها دارد و این خصوصیت اخلاقی در دوران کودکی و بر اساس جنسیت افراد پدیدار می‌شود.از همین روی تعداد مردانی که می‌توانند در موقعیت‌های زمانی و مکانی متفاوت برای دیگران جوک تعریف کنند، بیشتر از زنان است.

در گذشته شوخ‌طبعی رفتاری مردانه تلقی می‌شد؛ فقط دلقک‌های مرد را می‌توانستی در سیرک‌ها پیدا کنی و فیلسوفی همانند امانوئل کانت هم زنان را از طنز و شوخ‌طبعی پرهیز می‌داد. او خندیدن را در حوزه‌ی مردان و گریستن را در محدوده‌ی احساسی زنان قرار داده بود. زنان نویسنده‌ای مانند آگاتا کریستی و هدویک کورتس‌مالر، رمان‌های جنایی می نوشتند و تنها مردان در حوزه‌ی طنز و کمدی‌های پوچ جولان می دادند.

اگرچه این دوران به سر رسیده اما تحقیقات علمی نشان می‌دهد که در قلمروی شوخی و طنز،‌ مرزبندی‌های جنسیتی به چشم می‌خورد. جامعه‌شناس آمریکایی، پائول مک‌گی کشف کرده است که امروزه نیز همانند گذشته، خصلت شوخ‌طبعی در دوران کودکی و بر اساس نوع جنسیت برای زنان و مردان مرزبندی می‌شود . وی می‌گوید:«پسران از سن سه‌ سالگی و به تشویق دیگران رفتارهای خنده‌دار از خودشان بروز می دهند در صورتی‌که در همان دوران، دختران تازه اجازه پیدا می‌کنند که به آنها بخندند» مک‌گی معتقد است که در این تبدیل‌سازی فعال و غیرفعال تا سنین بزرگ‌سالی تغییری بوجود نمی‌آید.

آیا جوک برای مردها از اهمیت بیشتری برخوردار است؟ هلگا کاتهوف که استاد دانشکده‌ی علوم تربیتی در فرایبورگ است و تحقیقات دامنه‌داری در زمینه‌ی شوخ‌طبعی انجام داده در پاسخ به این سوال می‌گوید:«مردها در سخنرانی‌های تک‌نفره استعداد خوبی دارند و همین موضوع به آنان این توان را می دهد که در هر شرایطی و فارغ از محدودیت‌های زمانی و مکانی جوک تعریف کنند».

سیبیل فریچ از زاویه‌ای دیگر به موضوع نگاه می‌کند. این روزنامه‌نگار اتریشی که در حوزه‌ی طنز فعالیت دارد، رفتار جنس مونث را به بوکسوری تشبیه می‌کند که همواره در حالت دفاعی قرار دارد و با مشتی گره کرده، انتظار یک ضربه‌ی غافلگیرکننده را می‌کشد. او می‌گوید:«بروز این حالت ضد جمله از زنان، شخصیت‌های حاضرجوابی را ساخته که در بیشتر موارد رفتاری خنده‌دار ازخودشان نشان می دهند».

فریچ می‌گوید:« شوخ‌طبعی زنان در گذشته بیشتر با مسائل سکسی گره می‌خورده است و مردان منتظر می‌مانده‌اند تا زن شوخ‌طبع از قسمت‌های خاص بدنش سخن به زبان بیاورد. این حالت در عصر حاضر همچنان ادامه دارد. مردان وقتی دل و دماغ کاری را ندارند سعی می‌کنند طرف مقابل‌شان را دست بیندازند و همواره زنان در تیررس آنان قرار می‌گیرند. مثلن از اینکه چگونه یک زن شوهردار به ارگاسم می‌رسد سخن به میان می‌آورند و برای خنداندن یکدیگر می‌گوید:«شوهرشان را می‌فرستند دنبال نخود سیاه!»

در مقابل آنچه که در فرهنگ طنز زنان جای دارد به سخره گرفتن زنان دیگر است. مثلن مادرشوهر و یا زنان بومی و روستایی و چیزهایی از این قبیل. زنان بیشتر ترجیح می دهند اتفاقات واقعی را که جنبه‌ی فکاهی هم دارد، برای هم تعریف کنند. این که چگونه امروزماشین همسایه را غر کرده‌اند، موضوعی خنده‌دار برای آنان است. در تعاریف آنان زنان بیشتر بهانه‌جویانی هستند که علاوه بر غرزدن، زیاد هم اشتباه می‌کنند.

طنز به خودی خود، سلسله مراتب قدرتمندی را پایه‌ریزی کرده است. از بالا تا پایین این چارچوب همه چیز خنده‌دار است و غالبن در پایین این سلسله مراتب، زنان قرار دارند. البته این زمانی مسئله‌ساز می‌شود که زنان بخواهند از پایین این سلسله مراتب به بالای آن تغییر مکان بدهند. در این حالت آنها اجازه دارند بیشتر به ضعف‌های خودشان بخندد چون خندیدن به ضعف‌های دیگران را در دوران کودکی یاد نگرفته‌اند. نتیجه این می‌شود که شوخ‌طبعی‌شان می‌خشکد و به پایان می‌رسد. به همین جهت تلاش زنان برای پیشرفت در زمینه‌ی طنز معمولن راه به جایی نمی‌برد.

تحقیقات آمریکایی‌ها اذعان می دارد که در جامعه کمتر گفته‌های طنز از زنان شنیده می‌شود. اما وقتی آنان در جمع‌های چندنفره‌ی خودشان با یکدیگر هستند می‌توانند به طرز غیر قابل باوری در غالب طنز ظاهر شوند. در این میان تنها مانع اساسی بر سر راه بروز شوخ‌طبعی زنان، مردان هستند. محققان می‌گویند که زنان نه تنها به مانند مردان به ضعف‌های دیگران نمی‌خندند بلکه در این حالت خنده‌ی آنان بر لبان‌شان می‌خشکد.

منبع: دی‌ولت

سپاه نامطمئن پاسداران

2007-04-03T23:43:00.000+02:00

اگر کسی چند روزی را در بین سال‌های هفتاد تا هفتاد و پنج در ایران زندگی کرده باشد حتمن در شرایط کنونی با سوالاتی از این دست روبرو می‌شود اینکه به طور مثال، سپاه پاسداران تا چه اندازه می‌تواند ضامن بقای جمهوری اسلامی باشد و یا اینکه سران حکومت تا چه اندازه می‌توانند به این نیروی مسلح اطمینان کنند.

مطلبی را که در ادامه آورده‌ام، مانفرد پانتفوردر در دی‌ولت نوشته و ارتباط مستقیمی با موضوع پناهندگی یکی از فرماندهان سپاه و پدیدارشدن سوالات فوق دارد :

در متن یک نامه‌ی فوق‌العاده سری که بوسیله‌ی ماموران اطلاعاتی منتشر شده، به‌طور مشخص از مرکز تحقیقاتی اتمی در صربستان برای انتقال مواد اولیه‌ی مورد نیاز انرژی هسته‌ای به ایران نام برده شده است. این مرکز در شهر وینکا در پانزده کیلومتری بلگراد واقع شده است. آنطور که ایرانیان تخمین زده‌اند که این مکان می‌تواند اورانیوم غنی‌شده مورد نیاز آنها را در خود جاداده باشد.

این مرکز در نقطه‌ای قرار دارد که از سال‌ها پیش با شروع جنگ‌های داخلی کنترلی بر رفت‌وآمدهای آن صورت نمی‌گیرد و به همین دلیل اعضای اصلی سپاه پاسداران جمهوری‌اسلامی که در زمان کشمکش‌های داخلی به آنجا رفت‌وآمدداشته‌اند، توانسته‌اند راه‌های ارتباطی این مرکز را خوب شناسایی کنند.

این اعضای عالی‌رتبه‌ی سپاه در همان دوران، انتقال«محموله‌ی داغ» را بوسیله‌ی کامیون‌های مخصوصی برنامه‌ریزی کرده‌اند. بدنه‌ی کانتینرهایی که این مواد را حمل خواهند کرد، به‌گونه‌ای طراحی شده که مانع از انتشار تشعشعات رادیواکتیو به خارج از آنها شود. مسیرهای از پیش تعیین شده‌ای که برای رسیدن محموله‌ی هسته‌ای به ایران از آنها نام برده شده عبارتند از گرجستان، آذربایجان و ارمنستان. ایرانی‌ها موانع موجود در وارسی‌های مرزی را هم با پرداخت رشوه‌های گزاف می‌تواند از پیش روی برداشت. تنها خلا موجود در برنامه‌ریزی انتقال مواد رادیواکتیو، عدم پیش‌بینی تصادف احتمالی کامیون‌هاست که می‌تواند توجه همگان را به محموله‌ی جنجال‌برانگیز جلب کند.

به دلیل عشق

2007-03-31T19:46:00.000+02:00

چه بهار قشنگ و با طراوتی. ماهی کوچک‌مان، چه لاجرعه آبی می‌نوشد و سنبل‌های سفید و بنفش‌مان چه گل‌هایی داده‌اند. چه می‌خواستم که ندارم. مگر شنیدن چهچهه‌ی جفت‌جویی پرندگان کافی نیست برای عاشق شدن.

‌

ای کاش

2007-03-22T10:10:00.000+01:00

ای کاش آدمی وطن‌ش را
همچون بنفشه‌ها
(در جعبه‌های خاک)
یک روز می‌توانست
همراه خویش‌تن ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران، در آفتاب پاک

محمدرضا شفیعی‌کدکنی

کار، کار آلمانی‌هاست

2007-03-20T09:45:00.000+01:00

حمید شوکت در آلمان است. دارد کاسه و کوزه‌ی آلمانی‌ها را نزد ایرانیان به هم می‌ریزد. گفتم که در پایان کار جواب دایی جان ناپولئون را چه می‌‌دهی . یک کار تحقیقاتی قشنگ، از او در راه است. کار جدیدش هم که توزیع شده. اگرآن را نخوانده‌اید، به دست‌ش بگیرید. خوب است، آدم بداند در زمانی که به دنیا نیامده، چه اتفاقاتی افتاده است.
اما با کاری که در دست دارد، دیگر باید گفت:«کار، کار آلمانی‌هاست!»
من که بی‌صبرانه منتظر پایان تحقیقاتش هستم

دریغ‌ست که ویران شود

2007-03-10T17:14:00.000+01:00

تبصره: تنها فارغ‌التحصیلان کشورهای زیر برای ادامه‌ی تحصیل در دانشگاه‌های آلمان، باید علاوه بر مدارک ذکرشده، اصل مدارک دانشگاهی خود را برای ارزشیابی ارائه دهند:

افغانستان، سری‌لانکا، سومالی و ایران

کاش هسه داشتیم

2007-03-09T01:39:00.000+01:00

خجالت هم دارد. بهتر است به روی هم نیاوریم. می‌دانم که زندگی در خارج به اندازه‌ی آن در ایران سخت شده و آدم اگر پا به سن هم گداشته باشد، دیگر نمی‌تواند سرش را جلوی زن و بچه‌اش بلند کند و آنان را عادت می‌دهد به همان بخور و نمیر اداره‌ی اجتماعی.

همه اینها را می‌دانم و به همین دلیل وقتی در بند رفیق‌بازی گرفتار شدی ودعوت همکاری با کسی را قبول کردی که شهره است در حزب‌گرایی و تبحر دارد در قرنطینه برپاکردن، به رویت نیاوردم و خودم را به کوچه‌ی علی چپ زدم. می‌دانستم که درد نان فشارت می‌دهد و پیش خود گفتم، حالا که به اسم ایرانی سفره‌ای پهن شده، چرا این بنده‌ی خدا بی‌نصیب بماند.

اما بی‌انصاف، تو دیگر چرا خودت را به کوچه‌ی علی چپ زده‌ای و تبدیل شده‌ای به اسباب تبلیغاتی و فراموش کرده‌ای که برای چه آمده‌ای. اگر می‌خواستی برای سیر کردن شکم، وابسته باشی و مهر به خودت بچسبانی و مجبور به حمایت کردن از این و آن شوی، بی هیچ رغبتی، پس اینجا چه می‌کنی.

براستی نمی‌دانی اینها همه برای تویی که قلم‌ت هنوز جوهر دارد، مرز تعیین کرده. رئیس درست کرده. سانسورچی‌ات کرده. خودت را ‌بپای خودت کرده. تو که عمری با این چیزها مخالف بودی و با عصبانیت دادمی‌زدی که فلانی قلم به مزد است و دست این و آن را می‌بوسد. یا نکند همه‌اش سیاه بازی‌ بوده؟

منتظر بودم سطری درمورد آنانی که این روزها در ایران دارند کتک می‌خورند و تو به نام‌شان در اینجا پول می‌گیری، می‌نوشتی. به قول این مرد باشعور، درک این شرایط نیاز به تخصص ندارد و آنقدر اهمیت دارد که بی‌اعتنا از کنارش نگذری. اما حتا آن یک سطر را هم سانسور کردی.

هر چه هست تلخ و ناگوار است. حسرت‌آور است. حسرت اینکه، ای کاش ایران فقط یک هرمان هسه داشت. فقط یک نویسنده مثل او.

بهار بلو‌غ‌شان

2007-03-04T20:14:00.000+01:00

کمتر پیش می‌آید چنین روزی برای خانواده‌ی سه نفری ما که هر سه‌تایمان خانه باشیم و هوا خوب باشد و بی‌خبر باشیم از ایران(یعنی میترا در خانه باشد) و سبد پر کنیم و دوچرخه‌ها را زین کنیم و رکاب بزنیم تا گوشه‌ی نگین‌دار شهر که برکه‌ای دارد و چند درختی و پر از مرغابی‌ست و قوهایی که تشنه‌ی رفاقت‌اند و یک تکه نان.

کمتر پیش می‌آید بی‌مهابا رکاب‌زدن در انبوهی آزاد-آدم‌هایی که شهرشان، خیابان وزرایی ندارد و منصوره‌ها و نوشینها و ژیلاها و آسیههاشان، گیسوان می‌افشانند در تندی آزاد باد و پرستوهاشان، پرمی‌زنند تا افق و شادی‌هاشان، قهقهه‌هایی مستانه است.

کمتر پیش می‌آید که خاله‌ جان چنین وحشت‌زده باشد و بریده بریده حرف بزند:

«مگه کجایید الآن؟»

«ما در کنار نگین کبود و لرزان شهر، رکاب می‌زنیم. شما کجایید خاله جان؟»

«ساختمان وزرا»

و می‌گوید که تا بچه‌ها را آزاد نکنند، بیرون نمی‌آید و نمی‌آیند و بهمن دارد برای آزادی عشق‌گل دربندش می‌غرد و ... دندان‌های ناهید را شکسته‌اند.

کمتر پیش می‌آید که میترا، بی‌دلهره روزی را با ما سر کند و چشمان تر نکند و آشفته‌ی بهار بلوغ دخترکان نباشد

فصل خون

2007-02-27T21:42:00.000+01:00

آمریکا نمی‌تواند مانع از بمباران ایران شود. اسرائیلی‌ها توان تحمل را از دست داده‌اند. . اف-۱۶ های اسرائیلی در اولین قدم، نطنز، اراک و اصفهان را با بمب‌های کوچک هسته‌ای بمباران می‌کنند.
اگر چه اسرائیلی‌ها، سناریوی چهار اپیزودی ساندی تایمز را که به یک بخش آن اشاره شد، تایید نکرده‌اند اما اولمرت با قاطعیت تمام گفته است:«قدرت اتمی ایران را هرگز تحمل نخواهم کرد»
شب گذشته یکی از شبکه‌های تلویزیونی آلمان(WDR) گزارش نیمه مستندی از اعدام بحث‌برانگیز دختر شانزده ساله‌ی نکائی(عاطفه سهاله) نشان داد و در انتهای آن اشاره‌ای داشت به اعدام مخالفان سیاسی در دهه‌ی هفتاد. فیلم عجیبی هم به نام «فیزیک‌دان ملاها»، در باره‌ی تلاش ایران برای بدست آوردن روش ساخت سلاح اتمی، هفته‌ی پیش از شبکه‌ی یک آلمان پخش شد، که نشان از رویکرد تازه‌ی آلمانی‌ها نسبت به موضوع ایران دارد. اینها نشانه‌های آغاز فصل خون است و هرگز تا بدین حد خودنمایی نکرده بود.
با این همه اتفاقات عجیبی هم رخ می‌دهد که شروع این فصل تلخ‌رنگ را جلو می‌اندازد:
گزارش خنده‌داری در سایت بی بی سی در باره‌ی به دست‌وپا افتادن آلمانی‌ها برای حفظ رابطه‌ی تجاری‌شان با جمهوری اسلامی منتشر شده که به‌جز دعوت حاکمان ایران برای پافشاری بر مواضع نابخردانه‌شان، هدف دیگری را دنبال نمی‌‌کند.
نکته‌ی دوم، گزارش وحشت‌آفرین ماهنامه‌ی زنان است که بدون در نظر گرفتن موقعیت حساس فعلی؛ یعنی شروع جنگ تبلیغاتی علیه ایران که حتا متون کتاب‌های درسی ایران را نادیده نگرفته، منتشر شده و تنها می‌تواند ترجمه‌ی انگلیسی آن، در اسرائیل و آمریکا کاربرد ضد ایرانی داشته باشد. این گزارش(با توجه به تجربه‌ی مدیر مسئول نشریه در مسائل امنیتی و آشنایی با خط قرمزهای حکومتی) از سویی دیگر هم می‌تواند به عنوان پادزهر تبلیغاتی جمهوری اسلامی به شمار آید که ادامه‌ی آن یعنی تحریک جان‌برکفان بی‌سرداخلی که می‌توانند یک تنه ایران را نابود کنند.

شاید هم اینها همه نشانه‌ی آخرالزمان شدن بعضی‌هاست! که قیمت یک ملت را بر خود نهاده‌اند

سیادت شما و سهم ما

2007-02-25T04:10:00.000+01:00

من هم با این جمله‌ی سید علی پیر حسین‌لوی الپرنویس که خطاب به باطبی می‌گوید:«حیف شما نیست که خودتان را فدا (=فنا) می کنید؟»، موافقم. واقعیت این است که سال‌هاست به همین نتیجه رسیده‌ام که مبارزه برای جایی که متعلق به دیگران است و تو در آن هیچ سهمی نداری، کاملن بی‌معنی و نشان بلاهت است به ویژه اگر آدم جانش را هم به خطر بیندازد.

ایران مرکز اداری و ضبط و ربط مشکلات مسلمین(عمدتن شیعیان) جهان است و تمام امکانات این سرزمین، وقف عاشقان علی و زهرا و این و آن شده است و کسانی حق دارند در باره‌ی ایران اظهار نظر کنند که به قول سید سعید(اقتصادی نویس سابق همشهری و مدیر سنگین‌آلات فعلی)، سیادت‌شان(!) را ثابت کرده باشند. البته منظور این سعید خان از سیادت، اعمالی‌ست که تنها عده‌ی محدودی در داخل و خارج از ایران از عهده‌اش برآمده‌اند.

هشت تا صفر دارد، آقای نویسنده!

2007-02-13T00:10:00.000+01:00

سریال تلویزیونی «زیر تیغ» مدتی‌ست که از سیمای جمهوری اسلامی پخش می‌شود. کاری به کارگردانی هنرمند و داستانی از محلوجیان که تا به اینجای کار(قسمت پانزدهم) توانسته است با هوشمندی تمام، یکی از قوانین ضد انسانی حاکم بر ایران را که قصاص باشد و اتفاقن اسلامی هم، زیر سوال ببرد. گروه هنرمند – به‌ویژه نویسنده‌اش – به درستی پی برده ‌است که مشکل ایران در حرکتی از پایین به بالا ریشه‌کن می‌شود. او با به کارگیری قوی‌ترین و محبوب‌ترین بازیگران سینما و تاتر ایران(فاطمه معتمدآریا، پرویز پرستویی و سیاوش تهمورث) و انتخاب لوکیشین‌هایی از جنوب‌شهر، معزل اعدام و کینه‌پروری اسلامی را در نگاه مخاطب عام زیر سوال برده است.

این‌‌ را برای آن دسته از خوش‌خیالان خیال‌پردازی می‌گویم که اتفاقن دستی هم بر آتش دارند و علارغم اشراف کامل بر وضعیت ناامیدکننده‌ی چاپ‌ونشر و سایر فعالیت‌های فرهنگی در ایران، صد سال است به مخاطبان خاصی دل‌خوش کرده‌اند که تنها ژست روشنفکری می‌گیرند. کتاب‌های دو- سه هزار تیراژی بیرون می‌دهند، زیر سایه‌ي بی‌رمق آن بیتوته می‌کنند و چشمان‌شان را بر رقم هشتصد میلیون تومانی فروش سی‌دی و کاست‌های نوحه‌سرایان می‌بندند. و عجیب‌تر آنکه، صدای انفجار هرزگی را در جامعه نمی‌شوند.

آقای نویسنده! می‌دانی هشتصد میلیون چند تا صفر دارد؟

آقای نویسنده، تف به روت!

2007-02-04T00:20:00.000+01:00

حسن سخن در کوتاهی آن است و برای ماندگاری هر منظوری باید کوتاه‌گویی آموخت و از فهم مخاطب بهره‌ی بیشتری برد. کوتاه‌گویی، احترام به مخاطب است و مختصرگو، ارج می‌گذارد فهم بشر را. از این رو نویسندگان مطول‌نویس، بی‌ادب‌ترین آدمیان هستند و سخن‌رانان روده‌دراز، بدتر از آنان. همه‌شان، دیگران را ابلهانی می‌پندارند که نیاز به خواندن و شنیدن دارند و بی‌ادبی خودشان را مرهم درد اینان می‌دانند و به واحد هکتار الفبا ترشح می‌کنند بر کاغذ برای خواننده و سخن بالا می‌آورند برای شنونده تا درمان کنند به خیال خویش، درد آدم بودن این و آن را... و براستی بسیاری‌ از اینان، قرمساقانی اسم‌ و رسم‌دار بیش نیستند.

کافی‌ست سری به دنیای وبلاگ‌نویسی فارسی زبانان بزنید تا منظورم را متوجه شوید. مکانی که دارد روزبه‌روز بر تعداد روان‌پریشان بی‌زنجیرش افزوده می‌شود و بدبختانه مایه‌داران هنر را هم تشویق به همراهی می‌کند. میدان‌داران، قرمتیان بی‌مایه‌ای هستند که از بخت بد و دوران کوررنگی و بی‌داوری ایرانیان، تاس، خوش می‌نشانند.

آه از نهاد آدم بر می‌آید وقتی می‌شنوی علارغم اینکه برخی از اینان به مدد نام تهران‌ی که بر سر درشان می‌چسبانند، خود عرضه می‌کنند و نان می‌خورند و درعوض، هسته‌های‌شان را در دهان کلیک‌زن‌های فارسی‌زبان می‌گذارند تا ایرانی‌بودن‌شان را به مشتری‌های موبور ثابت کنند و لقمه‌ای ببلعند.

عزیزی توانسته بود سال‌ها با وجود تنگی نفس در ایران، سهم خود را در روشنگری ادا کند و آنچه در توان داشته برای کودکان آن سرزمین بیرون بریزد؛ و ارزنی شعور اگر در وجود کسی باشد می‌فهمد، دشواری این کار را که مثلن کارت نوشتن باشد و کتابت را هر بار به دست ممیز بسپاری تا به سطل آشغال بیندازد و بی‌آنکه ناامید شوی تصمیم بگیری کتابخانه‌ای از نوشته‌های دیگران در نقاط محروم راه بیندازی تا به دیوث‌های متشاعر(شعاردهنده) ثابت کنی که اهل عملی و روشنگری هزار راه دارد و خلاصه نشده در به خارجی‌دادن برای چیزی خوردن.

پفیوززاده‌ای که نان‌اش از حواله‌های آهن و آلومینیومی که به سفارش عسگراولادی دراتاق اصناف(آن‌هم در دورانی که در نبود آلومینیوم، تابلوهای راهنمایی و رانندگی و سیم‌ تیرهای چراغ برق به سرقت می‌رفت) به جیب پدرش می‌رفته، تامین شده، در وبلاگ‌ش چیزی نوشته که چند نفر(واز جمله عزیزی که ذکر خیرش بود) در بند ۲۰۹ اوین با استناد به آن بازجویی شده‌اند و این یعنی خود درد.

این یعنی درد چون چندی پیش از او خواهش کردم که برای همیشه از ایران بیرون بیاید و نپذیرفت و ماند تا حالا ... بگذریم.

من با روشی کاملن سنتی از این آقای بچه...، یعنی حسین درخشان خواهش می‌کنم که روش دیگری برای تبلیغات و عرضه‌ی خودش پیدا کنند و به همان نام تهران چسباندن به آنجایش و کارناوال راه انداختن برای پول درآوردن اکتفا کند .

چند آقای خوش‌بر و رو ی دیگری هم هستند که به مدد خط‌ مشی مذهبی‌اشان هم از ایران می‌خورند و هم از مدیر رادیو... خوب می‌گیرند و از یاد برده‌اند شرایط سخت روشنگری در ایران را و متاسفانه وارد این بازی شده‌اند. منظورم نیک‌آهنگ کوثر و محمود فرجامی‌ست. آخر شماها دیگر نباید به مانند عبدالرضا هلالی با حسین حسین کردن پول در آورید.

اگر با این روش‌ها، اسم خودتان را نویسنده گذاشته‌اید، پس تف بر نویسنده!

هم سایه‌ها( ۱)

2007-01-10T20:27:00.000+01:00

اگر هیچ نکرده باشیم ما ایرانی‌ها در این چند صد سال، خوب توانسته‌ایم همدیگر را از هم برانیم و خودمان را از قید و بند ملیت و هویت‌امان برهانیم. چنان چشم بر هم گذاشتن در برابر یکدیگر را ماهرانه انجام می‌دهیم که آدم‌های کره‌ی زمین، حیران مانده‌اند از تبحر ما ایرانیان در پیشه‌ی نامردمی‌. ما که جوان این رهگذر بوده‌ایم اما به ظاهر این کسوت نامبارک بر قامت موسپیدان‌امان هم خوش می‌نشیند.

رسم امیدکشی پوست‌ انداخته و بر سر آدم‌کشی رقابتی سخت در گرفته. دریغ از هم‌یاری و آدم‌نوازی. یعنی گرسنگی‌ست مادرهمه‌ی بدبختی‌ ، فلاکت‌ و لجن‌مال شدن‌امان؟ این‌ها، این جانوران درنده‌ کجا بوده‌اند که حالا از در و دیوار سر برآورده‌اند. چه بر سر این ملت آمده که صبح تا شام، رد خون می‌جوید و دیگرکشی می‌کند.

آرش پرویز قلیچ‌خانی تیر بر قلب شکسته‌ترین و بی‌دفاع‌ترین گروه ایرانیان که توابین باشند، می‌زند. رضا کیانیان و حسن پورشیرازی چنان گرسنگی امان‌اشان را بریده که واجب‌الحج می‌شوند، کله می‌تراشند، رمی جمره می‌کنند و دست آخر در برابر ری‌شهری زانو می‌زنند و حتمن بزرگ‌ترها را طواف می‌کنند. پسرک خوش‌ برو رویی با فرناز سیفی راندووی الکترونیکی می‌گذارد تا کم‌حقوق‌ترین زنان جهان را آزار دهد خاک بر کم‌سوترین چشم‌ها بپاشد ...

داخائو

2007-01-10T12:48:00.000+01:00

سال نو

2006-12-29T13:14:00.000+01:00

درخت همسایه

2006-12-29T13:09:00.000+01:00

درخت همسایه

2006-12-29T12:30:00.000+01:00

نقش آسمان

2006-12-23T05:01:00.000+01:00

آخرین دایناسور؟!

2006-08-03T13:27:00.000+02:00

كناره‌گيرى فيدل كاسترو رهبر سال‌خورده‌ى كوبا از سياست فعال به دليل بيمارى، موضوع تفسير بيشتر روزنامه‌هاست. روزنامه‌ى فرانسوى «فيگارو» (Le Figaro) در اين زمينه مى‌نويسد: «سرانجام تغيير رژيم در كوبا ممكن شده است. واپسين دايناسور سياسى قرن بيستم وداع مى‌كند. «انقلاب مخملين» آنگونه كه حدود ۱۵ سال پيش در اروپاى شرقى تجربه شد، در كوبا در دستور كار نيست. مرد مقتدر جديد اين جزيره رائول كاستروى ۷۵ ساله نماينده‌ى جناح نظامى حاكم است. امكان هرج و مرج در كوبا وجود دارد. پس از ۴۷ سال ديكتاتورى، تنش‌هاى اجتماعى و سياسى بسيار نيرومندند».

منبع:دویچه‌وله

جنگ‌افروزی ممنوع!

2006-07-19T02:28:00.000+02:00

آپارتمانی در کوچه‌ی پشتی خانه‌ی سابق ما بود که صاحب مزخرفی داشت. این صاحب‌خانه تمام واحدهای آپارتمان‌اش را اجاره داده بود به این و آن. مستاجرها، آدم‌های محترمی بودند که سرشان به کار خودشان بود. کار می‌کردند و از راهی شرافت‌مندانه، خرج و دخل حاجی (صاحب‌خانه) را با اجاره‌ای که به او می‌دادند تامین می‌کردند بلکه کاری به کارشان نداشته باشد.
با این همه، پارکینگ ساختمان در اختیار حاجی بود و او هر سال آنجا را تبدیل می‌کرد به تکیه و مراسم سینه‌زنی و عزاداری حسینی. در طی این مدت هم، همپالکی‌های حاجی آنجا جمع می‌شدند و محله را به گه می‌کشیدند. مستاجرها جرات نمی‌کردند جیک بزنند اما همسایه‌ها بارها با حاجی بگومگوی‌شان شده بود ولی از آنجایی که حاجی پول‌دار بود و هزینه‌های کلان بازسازی آسفالت کوچه و درختکاری را هر ساله می‌داد، بگومگوها به جنگ و دعوا تبدیل نمی‌شد. از طرف دیگر هم دوستان شرور حاجی که هر کدام‌شان در مراسم محرم زیر علامت و چلچراغ می‌رفتند و برای خودشان گردن کلفت بودند، چندین بار در محله نسق‌کشی کرده و زهره‌ی خیلی‌ها را برده بودند و به همین علت کسی جرات اعتراض به حاجی را نداشت چه بسا خیلی‌ها برای حفظ ظاهر هم که شده در مراسم عزادری شرکت می‌کردند و قابلمه‌ی نذری‌اشان را پر می‌کردند.
هر از گاهی مستاجرهای حاجی که جان‌شان به لب رسیده بود با هزار بدبختی و قرض و قوله، پولی تهیه می‌کردند و از آیارتمان حاجی اثاث‌کشی می‌کردند و می‌رفتند که دست بر قضا یکی از آنها که یک‌بار کتک سیری هم به ناحق از حاجی خورده بود به ارث قابل ملاحظه‌ای دست پیدا کرد و برای انتقام از حاجی به خانه‌ای در مجاورت آپارتمان حاجی نقل مکان کرد و منتظر فرصت بود تا زهرش را به حاجی بریزد.

اما این آقا، یعنی همان مستاجر قبلی برای انتقام گرفتن از حاجی دست به کارهایی می‌زد که دودش به چشم مستاجرهای آپارتمان حاجی می‌رفت. مثلن کابلی را که به تیر چراغ برق وصل بود و برق ساختمان حاجی را تامین می‌کرد، قطع کرده بود. یا سطلی را که از کثافت پر کرده بود به در و دیوار ساختمان پاشیده بود و بوی تعفن تا مدتها، مستاجرهای بدبخت را آزار می‌داد. رفته بود و آشنایی در شهرداری پیدا کرده بود تا مثلن زباله‌های آن خانه را نبرند یا همسایه‌ها را تحریک می‌کرد که ساختمان حاجی را درب‌وداغان کنند.

حاجی هم ککاش از این کارها نمی‌گزید. با صرف هزینه‌ی بسیار تمام مشکلات را رفع و رجوع می‌کرد و در مقابل شارژ ساختمان را برای مستاجرها زیادتر می‌کرد تا مخارج را تامین کند...

داور عزیزم! دیگر باقی قصه را خودت باید حدس بزنی چون حوصله‌ی به آخر رساندن‌ش را ندارم. از آنجایی‌که به مانند تو و دوستانت، خیلی‌ها هستند که تلاش می‌کنند ایران را به عنوان مقصر اصلی جنگ اخیر یهودی‌ها و سیدها معرفی کنند، بی‌آنکه به عاقبت کارشان واقف باشند، این مثال آپارتمان حاجی را آوردم، شاید لااقل بر تو تاثیر بگذارد و به ایرانی‌هایی که در خانه‌اشان نشسته‌اند و به کسی کاری ندارند، فکر کنی. تو خوب می‌دانی که من در بسیاری موارد با تو هم‌عقیده‌ام، اما از آنجایی‌که آدم ترسویی هستم، وقتی پای جنگ به میان می‌آید با تمام قوا در مخالفت با آن برمی‌خیزم. حتا اگر قرار باشد این جنگ دشمن دیرینه‌ام را از بین ببرد.

تو خبر را نشنیده‌ای

2006-07-16T13:10:00.000+02:00

دوباره مغلوب ترس شده‌ام داورجان. گویی قرار است که باز هم به آخرین قطار نرسم و به اجباری خوش، تمام شب را در کنار راین قدم بزنم. اما ترسی که این‌بار به سراغم آمده از جنس دیگری‌ست. ترس از له شدن است و سوختن. ترس مشمئزکننده‌ایست که برمی‌گرداندم به دوره‌ی جوانی و بلوغ. دورهی خوش‌سری جوییدن و سخت‌سری یافتن. دوره‌ی نامردی و مردن. دوره‌ی گریستن بابا. همان دوره‌ای که محمد رفت و نیامد. دوره‌ی گم شدن محسن و دربه‌دری خواهرم در خوزستان. دوره‌ی پوتین و لباس‌های رنگ‌مرده. بوی تند عرق تن محمود که قبل‌ها عاشق عطرآزارو بود. دوره‌ی خانه نشستن زهره و تعطیلی دانشگاه. تیرباران مجید. دوره‌ی اشک‌های بابا و ناله‌های مامان.

داورجان، چه آتشی بود آن شب. راستی قاصدک خبر را آورد؟ یادم رفت بگویم که آن قاصدکی که شنیدیم را هم شجریان خوانده. باید صادقانه بگویم که اشک‌ریختنم به خاطر بند «دست بردار از این در وطن خویش غریب»، نبود. برای این بود که خبرش را خوانده بودم. درست قبل از آمدنم به کنارراین. مثل مریض‌ها نشستم و خواندم که جنگ بد بد بد شروع شده. و نمی‌خواستم حرفت را بشکنم و از جنگ سیدها با اسرائیل بگویم. اما باورت نمی‌شود که جنگ برای من ترس‌آورترین چیزهاست. و نمی‌خواستم کاری کنم که تو هم مثل من هول کنی. می‌دانستم که تو بعد از زندان، مستقیمن برای زندگی کردن به خارج آمدی و من ماندم برای سرسخت شدن. و من از جنگ ترسیدم و تو نبودی که ببینی..

داورجان! ترسیده‌ام. مردان سیاه‌پوش با فلزهای آتش‌زایی که در دست دارند به جان هم افتاده‌اند. خرانی با چشم‌های بسته. و نمی‌دانی چقدر ترسناک است این صحنه برای کودکانی که دارند در کنار خیابان با باباهاشان قدم می‌زنند. و نمی‌دانی آن سا‌ل‌ها چقدر ما ترسیده‌ایم. چقدر مرده‌ایم.

آن شب چه شراب خوبی بود. بوردو که نبود؟ و گرچه ملس بود و مردافکن هم زورش اما باز هم نتوانست جلویم را بگیرد تا به دوران جوانی‌ام بازنگردم. اشک‌های بابا را به یاد نیاورم. جنازه‌ی محمد را. تیرباران مجید را.
داورجان! تو نمیدانی. جنگ خیلی ترسناک است.

زیدان و انگلیسی‌ها

2006-07-13T01:20:00.000+02:00

زین‌الدین زیدان از تمام کودکان جهان عذرخواهی کرد. او حرکت‌اش را در ضربه‌زدن به ماته‌راتسی(بازیکن ایتالیایی)، حرکتی غیرقابل بخشش توصیف کرد. زیدان گفت که بازیکن ایتالیایی به مادر و خواهرش لغات سنگین و توهین‌آمیزی را نسبت داده.

ماته‌راتسی هم در مصاحبه با یک نشریه‌ی ورزشی، بدون آنکه به لغت مورد نظر اشاره کند گفت که به زیدان توهین کرده است. او همچنین متذکر شد:«با کمال اطمینان می‌گویم که به زیدان لغت تروریست را نسبت نداده‌ام. من آدم با معلوماتی نیستم و اصلن نمی‌دانم که تروریست مسلمان چه کسی هست. من به مادر زیدان هم توهین نکردم چون مادر برای من جایگاه مقدسی دارد»

ماته‌راتسی در شرح ماجرا گفت:«من پیراهن زیدان را چند ثانیه‌ای گرفتم و او با اشاره‌ی دست به من وانمود کرد که اگر واقعن میخواهی، میتوانی این را هم بعد از بازی داشته باشی و همین باعث شد که من با توهین به او از خودم واکنش نشان دهم.»

کانال تله‌ویزیونی گلوبو در برزیل بر اساس لب‌خوانی اعلام کرده بود که ماته‌راتسی، دوبار خواهر زیدان را فاحشه لقب داده بود و در مقابل نشریه‌ی انگلیسی اظهار کرده بود که مطالعات لب‌خواهی نشان داده که ماته‌راتسی، زیدان را فرزند یک فاحشه‌ی تروریست دانسته.

اینها همه به نقل از دی‌ولت آلمان آمده بود. اما برای من حرکت نشریه‌ی انگلیسی در قلب مطلب، برای جریحه‌دار کردن احساسات مسلما‌‌ن‌ها، بسیار سوال‌برانگیز است. بلاهت نماینده مجلس ایران که به زیدان نامه نوشته را هم می توان نادیده گرفت.

کاش می‌خندیدند

2006-07-10T03:35:00.000+02:00

جام‌جهانی این دوره هم به ایتالیایی‌ها رسید تا از خوشحالی شلوارشان را مثل گاتوزو درآورند و یا مثل همسایه‌ی دوست‌داشتنی ما ساعت‌ها بالا و پایین بپرند و آدم را از هرچه خوشحالی‌ست، متنفر کنند. این دوره از مسابقات جام‌جهانی فوتبال برایم چند ویژگی داشت: اول اینکه فوق‌العاده پر خرج و منظم بود، دوم اینکه به طرز عجیبی غیر قابل پیش‌بینی.

دلم می‌خواست ایرانی‌های داخل کشور هم مثل بینندگان سایر نقاط دنیا، رقص شکم شکیرا را قبل از برگزاری فینال می‌دیدند. شادی‌ها را می‌دیدند. قهقهه‌ها را می‌شنیدند... کاش همه‌ی ایرانی‌ها اینجا بودند.

روزنامه‌فروشی

2006-06-22T02:30:00.000+02:00

کوتاه و مختصر هم اگر کسی بخواهد بگوید، کافی‌ست. اینکه فرح خانوم، پاسخ‌دهنده‌های فراخوان درگوشی‌اش را ارجاع دهد به حسین آقای قدیمی سایت امروز، بعد هم نوشابه خانوم عزیز و همسر عزیزترشان، معرکه‌گردان جایی شوند که یک چنین توالت‌گردانی راه‌اندازی‌اش کرده. اگر جرج دبلیوی بعضی‌ها هم بخواهد آن چند ده میلیون را اینطوری خرج کند، در ایران حتمن اتفاقاتی می‌افتد.
حتمن همه چیز را که نباید توضیح داد!

با لیت‌بارسکی تا پایان

2006-06-12T10:39:00.000+02:00

ـ وقتی تیم‌های ایران و مکزیک وارد زمین شدند و سرود ملی کشورها نواخته شد، باخت ایران را می‌شد در چهره‌ی مصمم مکزیکی‌ها پیش‌بینی کرد. تمام بازیکنان مکزیک، دست بر قلب‌شان گذاشتند و سرود کشورشان را فریاد می‌زدند؛ درست بر خلاف ایرانی‌ها، که هیچ کدام‌شان پیوندی با سرود ملی کشورشان برقرار نکرده بودند.
ـ حرف‌های کارشناس فوتبال شبکه‌ی ارـ تی ـ ال آلمان در مورد تیم فوتبال ایران، هیجان طرفداران این تیم را دو چندان می‌کرد. لیت‌بارسکی، تیم ایران را به عنوان برترین تیم آسیا معرفی و نتیجه را دو بر یک به نفع ایرانی‌ها پیش‌بینی کرد.
ـ مجری شبکه‌ی ار ـ تی ـ ال هم بیشتر، ویِژگی‌های شخصیتی و فرهنگی ایرانیان را مرور می‌کرد. او گفت که هر کدام از ایرانی‌ها برای آمدن به آلمان حداقل سه هزار یورو هزینه کرده‌اند و این را نشان از علاقه‌ی ایرانیان به فوتبال می‌دانست. او ایرانیان را بسیار مهربان و مهمان‌نواز معرفی کرد و اطمینان داد که ایرانی‌ها علارغم مشکلات سیاسی‌اشان، امروز می‌خواهند دوستی را به جهان هدیه کنند. او فرش ـ تابلویی را که علی دایی به کاپیتان مکزیک هدیه کرد، با ارزشمندترین هدیه‌ی رد و بدل شده در چنین مواقعی دانست.
ـ لیت‌بارسکی یکسره از علی دایی تعریف و تمجید می‌کرد و چند باری هم به صد و نه گل زده‌ی او اشاره کرد. لیت‌بارسکی در ستایش علی دایی، نقل قولی هم از قیصر آلمان ـ فرانتس بکن باور داشت که در زمان عضویت این بازیکن در تیم بایرن مونیخ گفته بود: «در تاریخ فوتبال آلمان بازیکنی خارجی به مانند علی دایی حضور نداشته. او شخصیتی تمام عیار دارد و در عین تحصیلات عالیه، به زبان‌های انگلیسی و آلمانی هم تسلط دارد».
ـ لیت‌بارسکی، علی کریمی را بازیکنی توانا می‌دانست و او را با رونالدینهوی برزیلی مقایسه می‌کرد و از میرزاپور به عنوان بازیکنی عجیب نام برد که در بعضی مواقع بسیار خوب ظاهر میشود و بعضی مواقع بسیار بد. این ستاره‌ی سابق فوتبال آلمان، مهدوی‌کیا را مهاجمی بی‌نظیر لقب داد.
من خوشحال‌ام که همچون علی دایی در تیم فوتبال کشورمان وجود دارد. او بزرگ‌ترین تیتر تبلیغاتی فوتبال ایرانی‌ها در جهان است. برانکو هم این را می‌داند. وجود علی دایی بار سنگینی بر دوش مدافعان حریف می‌گذارد. مگر لوییس فیگو چندبار در بازی‌های رسمی تیم فوتبال پرتغال گل زده؟
ـ‌ لیت‌بارسکی با شروع نیمه‌ی دوم به خطرآفرین بودن تغییر تاکتیک ایرانی‌ها اشاره کرد و فشردگی بازیکنان در خط دفاعی را مرگ‌آور دانست. او چنان از حرکت برانکو که این چنین بازیکنان حرفه‌ای را در نیمه‌ی دوم دچار خفگی کرده، شگفت‌زده شده بود و بارها اظهار تاسف کرد که هنوز مرای‌های فوتبال‌کش در جهان وجود دارد. او حتا بعد از گل سوم مکزیکی‌ها هم منتظر تغییر تاکتیک تیم ایران و تعوبض بازیکنان این تیم بود. چیزی که هرگز اتفاق نیفتاد.

فردا روز بدی بود

2006-06-12T03:07:00.000+02:00

گویی قرار نیست دل‌امان باز شود، در این غربت‌ستان. خوشحالی را به تمام و کمال، پسرک ربوده و با نقش‌آفرینی ماهرانه‌ای دارد به ما ثابت می‌کند که بهتر از این نمی‌شود. شاید تمام کودکان مهاجر چنین می‌کنند به وقت میزبانی عزیز خاله‌اشان.

ورم زانوان‌اش خوابیده؛ اما لکه‌های خون‌مردگی نشان می‌دهد که بی‌جهت، جان ما به لب نرسید در آن روز نحس هشت مارس، برای خبر سلامتی خاله‌ی پسرک را شنیدن؛ که بعدش نوروز آمد و خوردن شیرینی‌های نخودچی‌ای که پستچی آورده بوداشان از ایران، اشک‌امان را درآورد؛ که می‌دانستیم درد پا، به جا آوردن رسم هرساله را از ذهن خاله نبرده...

دل‌آشوبه دارد و اضطراب‌اش نگران‌ام می‌کند. خودم را می‌اندازم به مسیر نادانی و مطلع غزلی دیگر را برایش می‌خوانم. مثل فال‌گیرها که خرفتیات‌شان را به جای عقل به سرگشته‌ها تحمیل می‌کنند...

او از فردا می‌گوید و اینکه در ایران شنیده که دستور تیر داده‌اند و من پس فردا را به او پیشنهاد می‌کنم که بیشتر بماند و برایش غزل می‌خوانم و اینکه چیزی می‌بینم در طالع‌اش شبیه استراحت و یا ترغیب‌اش می‌کنم به نوشتن گزارش جلساتی که با شیرین خانوم و دوستان داشته تا آخرالامر کتابی بشود برای آشنایی بشر با حق خود. و او که به رمالی‌ام پی برده از فردای تنهایی فرناز و پروین و نوشین می‌گوید و من باز هم فال‌اش را می‌گیرم تا سودش برود در جیب پسرک با شادی بیشتری که نصیب‌اش می‌شود از ماندن خاله...

و اضطراب در چهره‌اش پیداست در حالی که در کنار پسرک و راین نشسته و قصه‌ای از شهرزاد را تعریف می‌کند و من یاد حرف‌هایش می‌افتم که برای زنده ماندن دیگران گفته که سخت مخالف جنگی است که آن چند ایرانی و آمریکایی تازه به قدرت رسیده در سر دارند و در پیش است و دل‌ام می‌گیرد که چرا راحت نمی‌گذرد از آنانی که در ایران‌اند و قرار است فردا مویرگ‌های زیر پوستی‌اشان از ضربه‌ی چکمه و باتوم پاره شود و خون مردگی و درد باهاشان بماند در سینه و تن. می‌خواستم بگویم که اصل تویی که از منی و برای منی و اینجایی و گور پدر دیگران و بگذار سر سگ در این دیگ دیگران بجوشد...

و اضطراب در چهرهاش پیداست که نگران بشر است و «من ـ بشر» نیست مثل من

تنگنای هرمز

2006-06-08T09:58:00.000+02:00

نمایش‌های دلهره‌آورهسته‌ای که چند سالی‌ست از طریق حکومت ایران شهرت جهانی پیدا کرده، این روزها با سخنرانی رهبر جمهوری اسلامی، ته مایه‌های طنز هم به خود گرفته است
«ما جریان انرژی را در منطقه به خطر میاندازیم»، فرمایش رهبر کشوری‌ست که گرچه در میان بزرگ‌ترین صادرکنندگان نفت، مقام چهارم را دارد ولی هشتاد درصد بودجه‌ی کشورش از فروش همین نفت تامین می‌شود. رهبری که تنها توانسته با اتکا به اتصال تنگه‌ی هرمز به کشور بی‌اقتدارش، چنین جملات تنش‌زایی را مطرح کند که به خودی خود می‌تواند موقعیت ایران را تا ابد در منطقه به مخاطره بیندازد. رهبری که نمی‌تواند تشخیص دهد که کشورهای عربی حوزهی خلیج‌فارس که عمدتن صادرکننده‌ی نفت هم هستند از طریق همین شاه‌راه، بودجه‌سازی می‌کنند و تهدید آنها یعنی تهدید کل اعراب در جهان و تههیج کردن‌اشان برای دشمنی بیش از پیش با ایران و ایرانی.

چنین به نظر می‌رسد که حکومت ایران باز هم دچار یک اشتباه محاسباتی شده و آن از این روست که با دامن‌زدن به جنجال هسته‌ای تلاش می‌کند روند رو به رشد قیمت نفت را نامحدود کند تا به درآمد بیشتری دست پیدا کند؛ بی‌آنکه بداند اول اینکه افزایش قیمت نفت باعث افزایش قیمت فرآورده‌های نفتی که بخش عظیم آن جزء اقلام وارداتی به ایران هستند نیز خواهد شد؛ دوم اینکه کارتل‌های نفتی، بزرگ‌ترین منتفعان افزایش قیمت نفت در جهان خواهند بود و جمهوری‌اسلامی با بازی گرفتن منافع ایران، آلت دست این شرکت‌های چند ملیتی شده .

دموکرات‌پروری بهتر است یا رفراندوم؟

2006-06-01T01:38:00.000+02:00

روند دموکراسی که تنها راه نجات ایرانیان از دست خودکامه‌گی‌ست، بسیار بی‌رمق و تقریبن بدون هیچ‌گونه تاثیری در جریان است و این را نمی‌توان صد در صد به گردن حکومت انداخت گر چه این مؤلفه نقش بازدارنده‌ی بسیار قدرتمندی را بازی می‌کند. هستند ایرانیان فراوانی که به ایرانی بیشتر فکر می‌کنند تا ایران و جملگی از پتانسیل بالایی هم برخوردارند،اما تلاش‌اشان کم رنگ و بی تاثیر است و این شاید به این دلیل باشد که روش‌های تبلیغاتی آشنایی ندارند؛ چیزی که در میان بچه مسلمان‌ها و تخم و ترکه‌ی احزاب متولد شده از حکومت بسیار به چشم می‌خورد.

فعالیت در راه رسیدن به دموکراسی باید از بند مباحث تئوریک خارج شود. به زبان ساده حرف‌زدن و معرفی گام به گام مقوله‌ی دموکراسی آنهم بدون واهمه از سپری‌شدن زمان، می‌تواند تاثیر به سزایی در دموکرات پروری داشته باشد و از همه مهم تر اینکه موضوعات ساده ای مثل مسئولیت‌پذیری، برنامه‌ریزی و احترام به دیگران تبلیغ شود. مثلن چه لزومی دارد که اگر فرزند شما در مدرسه کتک خورد، مورد سرزنش شما قرار بگیرد. این یعنی خشونت‌پروری. به همین سادگی. و یا اینکه رد شدن از چراغ قرمز را به حساب تیز‌بودن طرف بگذاریم

اگر قرار است فردی را برای هدایت یک اتوبوس تربیت کنیم، لازم نیست وادارش کنیم تا واحدهای دانشگاهی اتومکانیک را پاس کند. او باید قبل از هر چیز با مسئولیت‌پذیری آشنا شود؛ چرا که می تواند با بی‌مبالاتی و وظیفه‌نشناسی، جان ده‌ها مسافر را به خطر بیندازد

برای رسیدن به دموکراسی، ابتدا باید افراد دموکرات تربیت کرد.

سرزمین شطرنجی

2006-05-27T21:48:00.000+02:00

ایران مجموعه ای ست که حکومت ها و شهروندان شطرنجی اش کرده اند و در آن مرزهای بسیار بوجود آورده اند. حکومت های ارباب و رعیتی و شازده و دربارسالاری پیش از انقلاب و بعد از آن هم مومن و مسلمان و بسیجی و جانباز و تسیر و منافق و طاغوتی و ساواکی و سرباز گمنام و جاسوس و حاجی و سید و آقازاده و دست نشانده و مستکبر و چیزهای دیگر ایرانیان را از هم جدا کرده اند و همه با هم غریبه شده اند.

هرکدام از این دسته بندی ها عده ای را عقده ای کرده و آماده اشان کرده برای روز انتقام. یادم نمی رود که در پارک قیطریه بودم روزی که بسیجی ها ریختند و با عده ای درگیر شدند که در همان کش و واکش کاغذی از جیب یکی از بسیجی ها افتاد و همزمان درگیرشونده ها به سمت دیگری از پارک رفتند. از روی نیمکت بلند شدم و کاغذ را برداشتم. صورتحساب برق خانه ای بود به نشانی قلعه حسن خان .

انقلاب را همان مسخره شده ها و خوار شده ها به دست گرفتند که یک عمر به دلیل پایین شهری بودن دهاتی بودن و لهجه اشان مسخره شده بودند و توانستند بعد از انقلاب در لباس بسیجی و پاسداربا لت و پار کردن بچه های تر و تمیز آن هم به هر بهانه ای عقده هاشان را خالی کنند.

در ایران همه در تلاش اند از عده ای دیگر انتقام بگیرند و اینها همه بدلیل احساس ناامنی ست که در کشور سایه انداخته است. همه تلاش می کنند عده ای دیگر را آزار دهند و این نتیجه ی زندگی در سرزمین شطرنجی ست که در هر اتاقک اش یک حکومت می توانی پیدا کنی. و اهالی اتاقک های شطرنجی دیگر همدیگر را نمی شناسند. برای هم جوک می سازند و به راحتی حقوق یکدیگر را پایمال می کنند
جوک های قومی دستاورد اهالی سرزمین شطرنجی ست. محصول یک ملت زیر فشار است. اختراع کسانی ست که با حقوق بشر آگاه نیستند
جوک محصول دیگاه های طبقاتی ست که در آن آدم ها بر اساس طبقه ای که به آن تعلق دارند تعریف می شوند. جوک افراد عقده ای بار می آورد. همه را به فکر روز انتقام می اندازد.
در روز انتقام مغزها از کار می افتد و همه فراموش می کنند چه کسانی سرزمین اشان را شطرنجی کرده. اگر این چنین نبود یک «نمنه» باعث نمی شد که برای اعدام یک هنرمند طومار امضا کنند

سوسو بی سو

2006-05-24T12:09:00.000+02:00

داد و فغان بی جهتی راه می اندازند یک عده که چرا فلان روزنامه بسته شده و حالا عده ای دیگر را خانه نشین کرده اند. موضوع اطلاع رسانی در ایران اگر با نادیده گرفتن اینترنت و ماهواره همراه شود ذره ای مسئولیت بر دوش روزنامه های داخلی نمی گذارد که شاید بتوان با جدیت گفت روزنامه کاری در ایران به جزطی دوره ی آموزش خط قرمز شناسی حکومت و فراگیری ادبیات جمهوری اسلامی به هیچ عنوان تاثیری در بلوغ و ترفیع آگاهی مردم ایران ندارد.
روزنامه ها در ایران تریبون دو گروه خاص هستند: روشنفکران دینی و دینگرایان سنتی و گروه سوم بهره مند از چاپ نشریات داخلی تولیدکنندگان هستند که روزنامه ها محلی برای تبلیغ محصولات اشان به شمار می آید. در ایران «چشم مردم»ی وجود ندارد که زیروبم اتفاقات را بازگو کند. مگر یک روزنامه نگار در ایران تا چه اندازه می تواند واقعیات را بازگو کند. با نبودن این روزنامه ها مطمئن باشید که در کوچه و خیابان همان اخبار شکسته و بسته دهان به دهان نقل می شود.

گربه های ایرانی

2006-05-09T13:53:00.000+02:00

فرقی با گربه های ملوس آواره در خیابان های تهران ندارند این آقایان دکتر و مهندسی که به کلن آمده اند. به همان اندازه ملوس و وحشت زده و با احتیاط اند و سعی می کنند رفتارشان به گونه ای نباشد که حاج آقا-دکتر- بازرس اشان(و همه ی این وظایف را یک نفر بر عهده دارد) در بازگشت به ایران دمار از روزگارشان درآورد و از سفرها و امتیازهای آینده محروم اشان کند. آخر هر کدام از این آقایان و خانم های محترم (همان گربه های ملوس) با بدبختی و زحمت بسیار به این امتیازها رسیده اند!

سر به زیر شده و ته ریشی هم گذاشته. با اصرار بسیار توانستم راضی اش کنم که به خانه امان بیاید. خودش می گفت که همان قرمساقی که همراه اشان است رفتارشان را زیر نظر دارد و این ها نمی خواهند بهانه به دست اش بدهند و در ایران به زحمت بیفتند.

نماز می خواند و وقتی صحبت می کند ریش هایش را نوازش می کند. سعی می کند دلشوره اش را از اینکه به خانه ی فامیل مسئله دارش(!) آمده پنهان کند(او حتا در آلمان هم راحت نیست) و طی آن یک شب و چند ساعت از روز یکی دوباری با هتل تماس می گیرد. می خواهد با خیالی راحت به حق ماموریتی که گیرش می آید فکر کند.

مهندس خوش پوش سابق تبدیل شده به آدم دواخورده ای که شرایط را درک نمی کند. خودش را نمی فهمد و همواره درگیر مسابقه ای فرضی ست که با همقطاران اش در ایران به راه انداخته اند برای دوشیدن و بالا کشیدن. آنقدر تحت تاثیر آن حاج آقای قرمساق است که حتا جرات نمی کند راحت باشد.

او اصلن متوجه نشد که به یک سرزمین آزاد پا گذاشته و بهتر است ساعت ها در خیابان های این شهر راه برود و رنگ ها را ببیند و قهقهه ها را بشنود و شادی ها را نظاره گر باشد. او آمده بود تا مقدمات ترفیع درجه و رتبه ی شغلی اش را فراهم کند و آخر سر هم حق ماموریت را بالا بکشد. او گربه ی ملوسی بود که حاضر بود دست به هر کاری بزندتا اسمش برای سفردولتی بعدی به یک جای دیگر از قلم نیفتد. او داشت مراحل قرمساقی را تمرین می کرد.

کلن میزبان گربه های قرمساق ایرانی بود. کسانی که از گل آلود بودن ایران منتفع می شوند. کسانی که با ته ریش و نماز و سفر حج می توانند امکانات دیگران را صاحب شوند.

بدون شرح

2006-04-21T00:57:00.000+02:00

با اشاره ای کوچک همه چیز محو می شود. در عصر تکنولوژی همه چیز امکان پذیر است

آب, باد, خاک

2006-04-20T22:22:00.002+02:00

خودم را دوباره به دنیا آوردم. می خواهم زندگی را از زاویه ای دیگر به تماشا بنشینم. مگر چند سال دیگر فرصت هست برای پنجره گشودن و هوای تازه را بلعیدن.